Saturday, 8 April 2017

ரெயில்வே ஸ்ரேஷன்.


2000ம்ஆண்டில் எழுதிய சிறுகதை தற்போதுள்ள வாழைச்சேனை புகையி நிலையம் யுத்த காலத்தில்  இப்படித்தான் இருந்தது.முடிந்தவரை அதன் வலிகளை இந்த புகையிரத நினைவுகள் மூலம் கதையாக்கியுள்ளேன்.அன்றைய சரி நிகர் பத்திரிகையில் பிரசுரம் பெற்றபோது வெகுவாகப்பேசப்பட்டது.

ரெயில்வே ஸ்ரேஷன்.


திடுதிப்பென்று வருவாரென்று இவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. உம்மாவுக்கும் ஆச்சரியம் தான். மூத்தப்பா நம்ப முடியாதவராய் கண்களை இடுக்கியபடி சாய்மணக்கதிரையில் ஆவென்றிருந்தார். 

ஆங் அஹமது ஐயா, நான் தான் கருணாரட்ண, 

ஓவ் ஸ்ரேஷன் மாஸ்ரர், எப்படி சுகமா?|| 

அவர் குசலம் விசாரித்தும், பளிச்சென்று சிரித்ததும்  இவனுக்கு உறைக்கவில்லை. அவரைக் கண்டதில் அப்படியொரு அதிர்ச்சி. 

வாங்க மாஸ்ரர்|| என்ற உம்மாவின் குரலில் அதீத பரிவும், அன்பும், நெகிழ்வதை அவதானித்தான்.

இவன் கருணாரட்ணாவை விழித்தபடி நின்றான். மனிதர் எப்படி மாறிப் போய்வி;ட்டார். மூப்பும், மரணமும், காலங்களை வென்றபடி தன்பாட்டிற்கு ஓடிக்கொண்டுதானிருக்கின்றன. மூப்பும், நரையும், மேவிய கருணாரட்ணாவை பார்க்கும் போது இனம்புரியா அச்சம் மனசில் ஊறிப்பரவுகின்றது. முதுமையின் ஆக்கிரமிப்பை திண்மையுள்ள எந்தவொரு இளமையும் எதிர்த்திடவியலா கடுமவஸ்தை. இவனையும் அக்கணத்தில் தொற்றிக் கொண்டது. 

தன் மிருதுவான முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழுவதான பிரேமை. கருகருவென்ற தாடியும், படியப்படிய வாரியிடப்பட்டு கண்ணாடி முன் நின்று அழகு பார்க்கும் கேசமும் திடீரென வெண் பஞ்சு மேகமாய் காற்றிலாடி திக்கொன்றாய் பறப்பதான உணர்வு. விரிந்த நெஞ்சின் திண்மையும், புஜங்களின் குறுகுறுப்பும் ஒடுங்கிப் போய், மூன்றாவது காலொன்றின் துணையுடன் நிதானித்து நடப்பதான தளர்வு. என்னவாயிற்று இவனுக்கு. இப்படி பேயறைந்தவன் போல் நிற்கிறானே!
 உம்மாவின் பார்வையில் அச்சம் விரவியது. சுதாகரித்துக் கொண்டான். கருணாரட்ணா ஐயா ஓலைப்பாயில் அமர்ந்தபடி சிங்களப் பிரதேசத்திற்கேயுரிய பண்டங்களை பகுத்து உம்மாவின் கையில் கொடுத்தபடி இருந்தார். 

சாபிர் தம்பி இந்தாங்க ஒங்களுக்கு என்றபடி ஒரு பெட்டியை நீட்டினார். இவன் கலைகளை ஆராதிப்பவன். என்ற வகையில் மரத்தினால் செதுக்கப்பட்ட ஓவியமொன்றை  இவனுக்கென கொணர்ந்திருந்தார். பல தடவை நன்றி கூறிக்கொண்டான். இரு மகளிர் நீர்க்குடமேந்தி செல்லும் அற்புதமான கலை வண்ணம். முலையின் முனைவு தொடக்கம் அதரங்களில் தேங்கி நின்ற இளஞ்சிரிப்பு வரை நுணுக்கமாக செதுக்கப்பட்ட சிற்பியின் புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சிக் கொண்டான்.

கருணாரட்ணாவின் காலத்தில்தான் ஊருக்குள் சீராக ரெயில் ஓடியது. பிளாட்பாரத்தில் இவனினதும், இவனையொத்த வாண்டுகளினதும், வாழ்க்கை ஓரளவு சீராக ஓடிக்கொண்டிருந்ததும் இவர் காலத்தில்தான். மனசுக்குள் தூர்ந்து கிடக்கும் ரெயில்வே நினைவுகள், இந்த முதியவரால் கிளறப்பட்டுவிட்டது. வறுமையும், பிணியும், மிகுந்த அவலத்தனமான இவ்வாண்டுப்பருவத்தின் காயங்களும், அதனை மீறி நிற்கும் சமூகப்பிணைப்பும் இந்த சிங்களக் கிழவரின் வருகையால் மனக்குளத்தில் எகிறி வந்து மிதக்கத் தொடங்கின.

குடும்பத்தில் இவன் இரண்டாவது. மூத்தவன் தண்டச்சோறுண்டு, இந்திரியம் புடைக்க, கடலைவிற்கும் அயலூர் காரியை இழுத்துக் கொண்டு போய் அவள் ஊரிலேயே குடும்பம் நடத்துவதாக பின்னாளில் தெரிந்து கொண்டான். கழுதையாக பிறந்தாலும் மூத்ததாய் பிறக்கக் கூடாதென்பது இவனவில் மெய்த்துப் போயிற்று. வாப்பாவுக்கோ நிரந்த ஜீவனோபாயமில்லை. கூலிக்கென அங்குமிங்கும் ஆலாய் பறந்தார். அடுக்கடுக்காக தாம்பத்தியத்தில் காட்டிய அக்கரையை ஒரு தொழிலில் காட்டியிருந்தால,; எட்டுப் பிள்ளைகளுக்குப் பதிலாக பெயர் சொல்லிக் கொள்ளும் படி தலை நிமிர்ந்து நின்றிருக்கலாம். 

அவருடைய கனவு யாழ்ப்பாணத்து பாணிச்சுருட்டும், கட்டித்தயிரும், பழம்சோறும், அதப்பிக் கொள்ள வெற்றிலையும், தொட்டுக் கொள்ள உம்மாவுமாக கழிந்து போயிற்று. இதைத்தவிர வேறொரு கனவும், அவருக்குள் விரிந்திருக்காது. ஒரு நாள் கருவாக்கேணிக்கு முருங்கைக்காயும், கருவாடும், விற்கப் போனவர் கண்கள் தோண்டப்பட்டு கைகள் கட்டப்பட்டு இரண்டு நாட்களின் பின் ஒரு சிங்களப் பொலீஸ்காரனால் கண்டெடுத்து முன்றலில் கிடத்தும் வரை அவர் கனவு இப்படித்தான் மலர்ந்திருக்கும். 

வால் முறுக்கும் அந்த வயதில் காய்ந்துலர்ந்து கருவாடென சைக்கிளில் ஏறிச்சென்ற வாப்பா, ஒரு கொத்துக்காற்றூதி கொழுத்துக் கிடப்பதை இவன் பிரமிப்புடனும் மிகுந்த அச்சத்துடனும், பார்த்து நின்றான்.அன்று மயக்கம் போட்டு சரிந்த உம்மா. இத்தாவிலிருத்தி, மூன்று நாட்களின் பின் கண் திறந்தாள். மறு நாள் இவன் தலையில் ஏறிய அப்பச்சட்டி பிளாட்பாரத்தில் இவனை தள்ளிற்று. 


பனிவிசிறும் காலம் முருங்கைப்பூக்கள் முற்றம் முசிய சோளகப்பொறியாய் சொரிந்து கிடக்கும்;. ஆடாதோடை பதிமருந்தின் ஒளடதக் கமறல் நாசியில் கமறும். வெள்ளி நிலாவின் குளிர்ந்த சிரிப்பில் ஊரே கிறங்கிக் கிடக்கும். சூரியன் கதிர்கள் வீசா வைகரையில் இவன் அப்பப்பெட்டியுடன் வெளியேறுவான். வாசலில் உம்மா வந்து நிற்பா. தலை குணிந்து இவனுக்கு ஒரு இச்தருகையில் இவன் கழுத்தில் உம்மாவின் விழிநீர் கரிக்கும்  இவன் மயிர்களும் சிலிர்த்து நெஞ்சு புடைக்கும். இவன் தேயும் வரை படிக்கட்டில் வெறித்து நிற்பாள்உம்மா. அவள் விழிகளின் ஈரம் இவன் பிடரியைக் கவ்வியபடி பின் தொடரும்.

இந்தக் கருணாரட்ணாதான் அன்றைய ஸ்ரேஷன் மாஸ்ரர். ரெயில் வண்டியில் கடலை வியாபாரம், பீடி, சிகரெட், டொபி, விற்போர். கஞ்சியும், டீயும், விற்போர் அப்பம், இடியப்பம், பிட்டு, விற்போர் என ஓர் உணவுச்சாலையே நடமாடித்திரியும். பத்து நிமிஷம் உதய தேவி தரித்து நிற்கும்.அதற்குள் கூவித்திரியும், பொடியன்களும், பெட்டைகளுமாக ரெயில் பெட்டிகள் திணறும்.

”ஆ .....அப்பம் .. பாலப்பம், அம்மா எடுங்க. ஐயா திண்டு பார்த்து காசிதாங்க.”

 அவரவர் தொணியில் கூவித்திரிவர். கண்ணகி கிராமத்திலிருந்து கோமதி வண்டப்பம் கொண்டுவருவாள். அவள் கூவி விற்கும் அழகே தனி அழகு.
 வண்டப்பம், வண்டப்பம், என அவள் கூவிக் கொண்டு வருவாள். தயிர் விற்கும் குத்தூஸ் காக்கா அவளருகில் மெல்ல வந்து ”ஆ என்டப்பம் என்டப்பம்”  என சத்தம் வைப்பார். கோமதிக்கு நெஞ்சில் தேசிப்பழ அளவில் மொட்டு விரியத் தொடங்கிய வயது. சற்று எடுப்பாக இருப்பதால் குத்தூஸிக்கு அவளில் ஒரு கண். 

ரெயில் புறப்பட்டுச் சென்ற பின்பும் பிளாட்பாரம் ,கொப்பிலிருந்து தேனீக்களை கலைத்து விட்டது போல் இரைச்சலில் இருக்கும். அடுத்த ரெயில் வரும்வரை அரட்டைகள் நீளும். ஸ்ரேஷன் மாஸ்ரர் கோமதியை கூப்பிடுவார். 
என்ன கோமதி உன்டப்பம் நல்ல இனிப்போ, 
இஞ்ச ஒன்டு தாரும் திண்டுபாப்பம்.|| 

பொடி வைத்து அவர் பேசுகையில் மூக்கின் கீழ் மச்சம் விழுந்த பையன்கள் களுக்கென சிரிப்பர். அவளுக்கோ இதுவெல்லாம் அத்துப்படி. வியாபாரத்திலும் விண்ணி 
ஓம் ஸேர் அம்மா சீனி போட்டுத்தான் சுட்டவ.

 இந்தாங்க கணக்குல எழுதட்டா,கைக்காசா என்பாளே கருணாரட்ணாவின் முகத்தில் சிக்னலின் மினுமினுப்பு நூர்ந்து விடும்.

 பின்னாளில் இந்தக் கோமதி ஊருக்குள் நெஞ்சு நிறைய குண்டுடன் சீருடையணிந்து யமஹா பைக்கிள் வந்து இறங்கிய போது இவன் பிரமித்துப் போய் உறைந்து போனான். அவள் முகத்தை ஏறிடப்பயமாக இருந்தது. இந்த இறுக்கம் எப்படி இவளில் தொற்றிக்கொண்டது.

அக்காலத்திற்கென ஒரு ஐஸ்வர்யம் இருந்தது. தமிழன் முஸ்லிம் என பாகுபாடு காட்டாத காலம். பொடியன்களுடன் காக்காமாரும் சேர்ந்து போராடித்திரிந்த காலம். காக்காமாரின் வீடுகளில் வீரர்கள் துவக்கை சாத்திவிட்டு நித்திரை செய்த காலம். ஊருக்குள் வண்ணானும் மருத்துவிச்சியும் குடில் போட்டு சேவை புரிந்த காலம். நாசிவன் தீவிலும் கிரான் குளத்திலும் காவடியும், திருவிழாவும், பாhக்கச் சென்ற காக்காமார் கோயில் முற்றத்தில் உறங்கியெழுந்து வெயிலேறிச்சரிய சாவகாசமாக வீடேகிய காலமது.

அந்தக் காலத்தை சபித்த முனிவன் யாரென யோசிக்கையில் மர்மங்கள் விரிகின்றன. அதை சிறை பிடித்த கொடியவன் மூட்டிய தீயில் எரிந்து போன மானசீக உறவுகளின் பிரலாபம் காற்றில் அலைவதான பிரேமை இவனை நெடுநாளாகவே தொற்றிக் கொண்டு வதைக்கிறது. சரித்திரங்களும், வரலாறும், இவன் வளர்ச்சியுடன் திடீரென முத்துப்பெற்றதைப் போல் சகலதும் ஒரு திருப்பத்தில் வந்து ஸ்தம்பித்துவிட்டது.

துயரங்களின் ஓட்டுமொத்த சரிதங்களை சுமந்தபடி- வரலாற்று நதி தன்பாட்டில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இவனுடன் ரெயில்வேயில் விளையாடி வியாபாரம் செய்தவர்களை ஆயுதம் தூக்க  வைத்ததும் இந்த வரலாறுதான். அந்த ஆயுதங்களால் அவர்களுடன் பிரியமான மனதுடன் உறவாடியவர்களை துன்புறுத்தும்படி தூண்டிய வரலாறு எது. யோசிக்கையில் எல்லாமே குழம்பிக் கொண்டு வந்தது இவனுக்கு. நினைவுகள் நெக்குருகி மயங்குகின்றன.

கருணாரட்ணா மக்கிப்போன கூரையை வெறித்தபடி மூத்தாப்பாவின் சளப்பலில் ஐக்கியமாகியிருந்தார். உம்மா காச்சி வைத்த குரக்கன் கூழ் அவர் முன் ஆறிப்போய் உறைந்திருந்தது. 

தம்பி ஸ்ரேஷன் வரை போய் வருமா|| என்றார். கூழக்குடியுங்கோ ஸேர் போவம் என்று விட்டு இவன் உடைமாற்றத்தொடங்கினான்.

ஜே ஜேவென சனங்கள் வழிந்த ரெயில்வே ஸ்ரேஷன் ஓவென்று வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. ஒன்றிரெண்டு நாய்கள் பிளாட்பாரத்தில் படுத்துக்கிடந்தன. இவர்களின் சில மங்கண்டு ஒரு நொண்டி நாயைத் தவிர மற்றெல்லாம் சடுதியாக எழுந்து முறைத்து விட்டு அப்பால் சென்றன. மாடுகளின் தங்குமிடமாய் கென்ரீன்|| இருந்தது. எந்தச்சாதனங்களுமற்று சிக்னல் றூம்|| வயர்களை மட்டும் துறுத்தியபடி பரிதாபமாகத் தெரிந்தது. 

ஸ்ரேஷன் மாஸ்ரரின் அறையிலிருந்த தகவல் கருவிகளும், டெலிபோனும், டிக்கற் ட்றக்கும், காணாமல் போயிருந்தன. மொத்தத்தில் தண்டவாளங்களற்ற ரெயில் பாதையின் தடம் மட்டும் எங்கள் முன் வியாபித்திருந்தது.

பயணிகள் தங்குமிடத்தில் ஒரு பைத்தியக்காரனின் சொத்துக்கள் இறைந்து கிடந்தன. அவன் எந்நேரமும் திரும்பி வரலாம் என்றுமாற் போல் கதவு உடைக்கப்பட்டு படுக்கையாக கிடந்தது. ஜன்னல்கள் மிகுந்த சிரமத்துடன் கழற்றப்பட்டிருந்தன. மேற் கூரையின் முன் பகுதி பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது. நீர்த்தாங்கி வெடிப்பு விழ ஆரம்பித்து விட்டது. ஸ்ரோர்ரூமிலிருந்த இரும்புத்தளபாடங்கள், காகிதாகிகள், எதுவுமின்றி ஆவென்று கிடந்தது.

 கருணாரட்ண ஐயா ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. அவது முகம் இறுகிப்போயிருந்தது. நெஞ்சின் வலி முகத்தில் விழுந்து அவர் விழிகளில் இறங்கி கோடிடுவதை இவன் அவதானித்தான். 

அந்தக் காலத்து ஸ்ரே~னில் நின்றபடி ஏகாந்தமாய் மன உளைச்சலுடன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தபடி நின்றான். ஸ்ரேஷனின் முன் சடைத்து நின்ற வேப்பமரத்தில் வெசாக் கூடுகள் தொங்கின. காற்றிலாடும் அக்கூடுகளின் நர்த்தனம். இவனுக்கு மிகுந்த அச்சத்தை தந்தது. பழுது பார்க்கவென தரித்து நின்ற ரெயில் பெட்டிகளிற் சிலதில் இராணுவம் முகாமிட்டிருந்தது. அந்தப்பெட்டிகள் நிற்கும் தண்டவாளங்கள் மட்டும் காப்பாற்றப்பட்டிருந்தன. 

நீர்த்தாங்கியின் வலப்புறத்தில் ஒரு காட்டு மரம் .கொத்துக் கொத்தாய் காய்த்து கிடக்கும் அக்காலம். இப்போது மனித சஞ்சாரமற்று பட்டுவிடுவேன் பயங்காட்டியபடி உம்மென்றிருந்தது. வாண்டுப் பருவத்தில் கள்ளன் பொலீஸ் விளையாட தோப்புக்குள் இதுவொன்றுதான் தோதான மரம். புளி மாங்காயும், உப்புக்கல்லும், சேர்த்து நாவூற தின்ற பொன்னந்திகள் இவன் முன் பளிச்சிட்டன. நா நீரில் மிதந்தது. 

பிட்டுக்காரி சரஸா மரம் ஏறுவதில் வலு கெட்டி. சரசரவென ஏறுவாள். கட்டை பாவாடையும், சட்டையும், அணிந்து வரும் அவளில் சிக்னல் ராஹலாமிக்கு ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. இவளை குவார்ட்சுக்கு கூப்பிடுவதும், கதைப்பதுமாக இருந்தார். 
 அவர் ஏன் சதாபிட்டு திண்னுரார். உடம்பு கட்டியாயிடுமோ என்று குத்தூஸ் காக்கா நக்கலடிப்பார். சரஸா கொப்பிலிருந்த படி கந்துகளை பலம்கொண்ட மட்டும் உசுப்புவாள். மாங்காய் பொலபொலவென உதிர்ந்து சிதறும். அண்ணார்ந்தபடி இவன் கத்துவான்.

 ஏய் சரஸா உண்ட அது தெரியுதுடி மூடிக்க.
 இவன் தலையை குறிவைத்து அவள் எறியும் மாம்பிஞ்சு மட்டும் அதிகம் புளிப்பில்லாமல் இருக்கும். சீ வளிசல் ஹராங்குட்டி உள்ளுக்க எல்லாம் போட்டிருக்கண்டா.|| 

இனி ஒரு நாய்க்கும் பழம் பறிச்சித்தரமாட்டேன்.

 கொல்லென்ற சிரிப்பினிடை அவள் பொய்கோபத்தின் சௌந்தர்ய அழகுடன் எத்துனை அந்திகள் கடந்து போயிற்று. 

கருணாரட்ண மலசலகூடம் வரை எட்டிப்பார்த்துவிட்டு வந்தார். நீர்த்தாங்கியின் நிலவரை உடைக்கப்பட்டு அதற்குள் பொருத்தியிருந்த பம்செட்டை இராணுவம் எடுத்துச் சென்ற தகவலை இவன் தெரியப்படுத்தினான். மோட்டார் ரூமில் பெண்களின் உள்ளாடையும், உடைந்த கண்ணாடி வளையல்களும், சிதறிக்கிடந்தன. சுவர் முசிய குருதியின் சீந்தல். இவனுக்கு சர்வாங்கமும், ஒடுங்கிற்று. கருணாரட்னாவோ தான் அவமானப்பட்டு சிறுத்து விட்ட குற்ற உணர்வில் திணறிக் கொண்டிருந்தார். அழியாத சப்பாத்துத் தடங்களில் அவர் விழிகள் கிடந்து துடித்தன. இவன் இதுவெல்லாம் சகஜம் என்பதாய் சுவர்களை அலசத் தொடங்கினான். 

கரித்துண்டும், கள்ளிப்பாலும்;, கொண்டு சுவர்களில் கிறுக்கிய கிறுக்கல்கள் இன்னும் மனசின் ஆழத்தில் கோணல் பக்கங்களாக உறைந்திருக்கின்றன. இவன் பிரமிப்புடன் அந்த கிறுக்கல்களை பார்த்தபடி நடந்தான். 
சரசு ராஹலாமி காதல் ஒழிக. 
கமலினி அக்பர்|| 
பாலப்பமும் கடலை பருப்பும் தொடர்பை நிறுத்து||
 ஆயி~h நீ நைஸா||
ரயிலப்போல கைரிய்யா நீ ஆத்துப்பக்கம் வாரியா||

இவனுக்கு சிரிப்பு முட்டிக்கொண்டு வந்தது. இவனும் புஹாரியும் சேர்ந்து எழுதிய சில கிறுக்கல்களும் சுவரில் அப்படியே சற்று நிறம் மங்கி அழியாமல் துலங்கின. தனது பெயர் முதல் தடவையாக பத்திரிக்கையில் வந்ததைப் போன்ற ஆனந்தப் பரவசம் பால்யத்தின் கிறுக்கல்களில் புளகித்துப் போனான். 

கென்ரீன் நடத்திய சஸரா அக்காவையும் ஸ்ரேஷன் மாஸ்ரரையும் இணைத்து இவன் எழுதிய வாசகங்களும் புறச்சுவரில் நிறம் மங்கித்தெரிந்தன. குறும்பட்டியின் வலிமையை மனதார மெச்சிக் கொண்டான். மாம்பிஞ்சினால் அவை அழிக்கப்பட்டாலும் கூர்ந்து பார்க்கும் ஒருவரால் அதை முழுமையாக படித்துவிடலாம். கருணாரட்ணா இப்போது அதை பார்த்து விடுவாரோ என்ற சங்கடம் திடீரென இவனைக் கவ்விக் கொண்டது.

இவன் கடைசியாக ரெயிலேறிய நாள் நினைவின் நுணியில் துருத்தியது. 83ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் கொழும்புக்கு போகவென சாச்சாவுடன் இந்த ரெயில் ஸ்ரேஷனுக்கு வந்தது தான் நினைவில் நிற்கிறது. அப்போது ஆட்டோக்கள் அதிகம் ஊருக்குள் வராத காலம். ஒன்றிரண்டு வாடகைக் கார்கள். ரெயில்வே வளாகத்தில் தவமிருக்கும். 
இவன் கடைசியாக ஏறிய ரஜனி ரயிலின் சனக் கும்பலும் சிக்குபுக்கும் இன்னும் மூச்சில் முட்டுகிறது. அப்போது கருணாரட்ணா 20வரு~ங்களுக்குப் பின் இந்த கிராமத்தை விட்டும் ஓய்வு பெற்று சென்று விட்டார். இவனும் வியாபாரத்திற்கு முழுக்குப் போட்டு விட்டு படிப்பதில் ஆர்வமாகிய வயது.

வெலிக்கந்தையில் ரயிலுக்கு குண்டு வைத்து, ஏதுமறியா சனங்களின் இனிமையான  கனவுகளையும், உயிர்களையும், தகர்த்த போது தொடர்ந்தும் ரயிலை பார்க்க முடியவில்லை. பின்னர் காகித ஆலைக்கருகில் ஓடிவந்த ரெயிலை மரம் தரித்து தடுத்து ஏதுமறியா தமிழர்களை இந்தியன் சுட்டுப்பொசுக்கிய போது அந்தப் புகையின் கமறலில் ஒருவாரம் ஆகாரம் ஏதுமின்றி இவன் மயங்கிக் கிடந்ததும் இந்த ரெயிலால்தான். அதற்குப் பின் ரெயில்களின் சிக்குபுக்கு சங்கீதத்தை வெறுக்கத்தொடங்கிற்று மனது. இதற்குப் பின் ஊருக்குள் ரெயிலே ஓடவில்லை. ஸ்ரேஷனை மூடிவிட்டு ஊழியர்கள் தத்தம் கிராமங்களுக்கு சென்று விட்டனர். அவர்களின் படி மாதாமாதம் போய்க்கொண்டுதானிருந்தது.

இந்த ரெயில்வேயின் ஒவ்வொரு தூணிலும், சுவரிலும், இளமைக்காலத்தின் இனிய நினைவுகள் உறிஞ்சப்பட்டு உறைந்திருக்கின்றன. முடிவுறாத்துயரங்கள் இவனளவில் பொய்த்துப் போகவில்லை. சிந்தனையின் இடைவிடாத சங்கிலிகளை கோர்த்தபடி காலங்கள் கடந்து விட்டன. எதிலும் சிக்கிக் கொள்ளாமல் ஒவ்வொரு ஸ்தலத்திலும் உராய்ந்தபடி நினைவுப் பெருவெளியில் கணீரென்ற ஓசையெழுப்பியபடி அவை நீள்கின்றன. இறைக்க இறைக்க ஊறும் எண்ணெய்க்குதமென,அதன் ஊற்றுக்கள் கணக்கிறது. ஊற்றுக்களின் அடர்த்தியும், வீச்சமும், அச்சம் தரும் வீர்யத்துடன் பீறிட்டெலுகின்றன.

 இந்த வேட்கை இனி ஓய்வதற்கில்லை. கல்வெட்டுக்களென அவை மனசில் கவிழ்ந்து போயிற்று. கல்யாண மண்டபமாய் களிப்புற்றிருந்த ரெயில்வே ஸ்ரேஷன் சுடுகாடாய் ஆழ்ந்த மவுனத்துள் சிதிலமாகி சிதைவடைந்து நிற்பதை இவன் வெகுநேரமாக விம்மலுடன் பார்த்தபடி நின்றான்.


                                சரி நிகர் 2000-06-03.
                                 .  

Tuesday, 4 April 2017

கதை -40 (சிறுகதை )


50வது சிறப்பிதழாக கனடாவிலிருந்து  வெளிவந்துள்ள காலம் சஞ்சிகையில் பிரசுரம் பெற்றுள்ள எனது சிறுகதை 
நன்றி- காலம் 


40 வயதிற்குப்பின் ஒன்றும் எழுத முடியாது என்றார் 1. எஸ்.எல்.எம்.அவரை மகா பொய்யராக்க வேண்டும் என்று பல தடவைகள் முயன்றும் முடியவில்லை.இன்று எல்லாம் கை கூடி வந்துள்ளது.ஒரு கதை எழுதித்தர வேண்டும் என்ற  இலக்கிய  இதழ்களின் இடைவிடாத நச்சரிப்பில் என் கணினியின் முன் அமர்ந்துள்ளேன்.

கதைக்குரிய கருவும் வந்து விழுந்து மனசுக்குள் ஊதி ஊதிப்பெருக்கெடுத்து பிரவகிக்கின்றது.வீடும் மௌனப்பரப்பில் அமைதியின் உருவாய் கிடக்கின்றது.பிள்ளைகள் விடுமுறை விளையாட்டுக்காய் திடலுக்குச் சென்றுவிட்டனர்.மனைவியின் மாலை நேர உறக்கம்.தொல்லை பேசியின் உதடுகளை தைத்து அதனையும் மௌனிக்க செய்தாகிவிட்டது.

கடவுளே இப்படியொரு தருணம் வாழ்க்கையில் லயித்து எத்துனை காலமாகிவிட்டது. எழுது எழுது என்று கைகள் வேறு பரபரக்கத்தொடங்கிற்று. 
ராஜாதி ராஜன் கதை

முன்னாரு காலத்தில் எங்கள் கிராமத்தை ஓர் சிற்றரசன் ஆண்டு வந்தான். தேசத்தின் மன்னனுக்கு ஆண்டுக்கு ஒரு தடவை திறை செலுத்தி தன் ஆட்சியை நெடுங்காலமாய் தக்கவைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு இரு மந்திரிமார்கள். மகா புத்திசாலிகள். அரசனுக்கு ஒத்தோதுவது அவர்களின் பிரதான பணி. அவன் செல்லுமிடமெங்கும் நிழலைப்போல் தொடர்வதும் அவர்களின் பிறவிக்கடன். ‘ஒரோயொரு ஊரிலே ஒரோயொரு ராஜா போன்ற  தத்துவப்பாடல்களை தேடித்தேடி குழல்களில் ஊரெங்கும் ஊதி விடுவதற்கென்று ஆள்பிடிப்பது உட்பட மந்திரிமார்களின் கடமை பட்டியல் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றது. 

அரசன் இரு மாடுகளும் வளர்த்து வந்தான். கொம்புகள் சீவப்பட்ட மதர்த்த கடாய்கள்.முன்பெல்லாம் ‘மறிக்கடா’க்கள் நளமடிக்கப்பட்டு சகட்டுமேனிக்கு ஊருக்குள் உலாவிய காலமிருந்தது.அரசனின் கடாய்களுக்கு கன்னிராசி. அந்தப்புரத்தில் மந்திராலோசனைகளை நடாத்தும்படி அரசனுக்கு மதியுரைப்பதுமுண்டு. கடாய்கள் நள்ளிரவுக்குப்பின் பட்டிகளுக்குள் புகுந்து மன்மத வித்தைகளை காட்டி  விட்டு சூ+ரியோதத்திற்கு முன் தம் இருப்பிடங்களில் வந்து அசை போட்டபடி படுத்துக்கிடக்கும் மிக அப்பாவியாக. 

கதையின் பீடிகை இப்படித்தான் அமைய வேண்டும். இடைநடுவில் ஊரின் வரலாற்றிலிருந்து சில துண்டுகளைப்போட்டு கதைக்கருவின் போக்கை திசை திருப்ப வேண்டும்.பின் நவீனத்துவம் போல்  திடீரென்று கதையின் மூலக்கருவை மாற்றி அரசனை மந்திரியாக மாற்றி, மந்திரியை அரசானாக்க  வேண்டும்.அல்லது கதையில் சில விடயங்களை உட்புகுத்தி அதிரடி திருப்பங்களை உருவாக்க வேண்டும். கதையைப் படிப்பவர்கள் அரசனை விட கதாசிரியனின் அறிவினை மெச்சிப்புகழ்ந்து சிலாகிக்க வேண்டும். இப்படியொரு கதை என் வாழ்நாளில் படிக்கவே இல்லை என்று முகத்திற்கு நேரே விரல் நீட்டி சொல்லும் பொய்களுக்காக மனம் கிடந்து தவிக்க வேண்டும். 

இனி மனக்குரங்கின் நுனி வாலில் இக்கதை தொங்கிக்கொண்டு தாவித்தாவி குதித்துப்பாவும்.பயணத்தில், தொழுகையில்,இறைவனை நெருங்கி நிற்கும் நடு நிசியில் என நீக்கமற கதை வந்து தொல்லைப்படுத்தும். அணைந்து விட்டுத்தான் ஆறுவேன் என அடம்பிடிக்கும் காமத்தீயின் தாண்டவம் கதைக்குள் வந்து விட்டது.

கதையை எழுதத்தொடங்கு முன் சில குறிப்புகள் தேவை. அரச மந்திரிகளின் மதியுரைஞர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை தேடித்தேடி ஊரின் அறிவாலயங்களுக்குள் நடந்தேன். ‘நெசசல’ நிலையங்களிலும் ஒரு துரும்பும் இல்லை.இணையத்தளங்களின் இடைவிடாத தேடல்களில் சலிப்புற்றேன்.

மகா வெள்ளத்தில் அள்ளுண்டு போகையில் கையில் அகப்படுமே ஒரு துரும்பு அவ்வாறாயினும் ஒரு நறுக் பந்தியாவது இல்லை என்பது என்னை சோர்வடையச்செய்துவிட்டது.கதையை  எப்படி  ஆரம்பிப்பது நகர்த்துவது உச்சத்தில் வாசகனை திக்குமுக்காட வைப்பது முற்றுப்புள்ளியிட்டு திணறடிப்பது.
மனம் அல்லாடத்தொடங்கிவிட்டது.
குற்றச்செயல்களுடன் தொடர்புபட்ட பிரபலங்களின் ஆய்வில் ஈடுபட்டுள்ள எனது நண்பன் எனக்கு  உதவுவதாக வாக்களித்தபடி வெள்ளவாய பொலிஸ் நிலையத்தில் குற்றப்புலனாய்வுப்பிரிவின் பேரேட்டிலிருந்து   நகலெடுத்து  சில குறிப்புகளை அனுப்பியிருந்தான்.

சின்ன காக்கா
மட்டக்களப்பு மாவட்டம் கோரளைப்பற்று கல்குடா தொகுதி: சிறப்பு பெயர்: சின்ன காக்கா . இயற்பெயர் ஆதமலி சீனி முஹம்மது. தொழில். அரசனின் அந்தரங்க இணைப்புச் செயலாளர். அயல் கிராமத்திலிருக்கும் சிற்றரசர்களின் எடுபிடியாகவும் உளவாளியாகவும் அவ்வப்போது செயற்படுதல். குற்றத்தின் வகை : காரயடிப்பட்டியில் வயல்காரனின் மனைவியுடன் தகாத முறையில் நடந்து கொள்ள முயற்சித்தல்.கை கூடாத போது உயிர் அச்சுறுத்தல்.மேலும் மனைவியின் மீதுள்ள மோகம் கை கூடாத ஆற்றாமையால் வயல்காரனை வேலை பார்க்க முடியாதவாறு கெடுபிடிகளை ஏற்படுத்தி அவன் தாமாகவே நின்று கொள்ள தூண்டியது.

தண்டனை ஆறுமாத ஒத்திவைக்கப்பட்ட சிறை.இரண்டு சரீரப்பிணை.எனினும் அரசனின் பரிந்துரையின் பேரில் உடன் விடுதலை.

அலிமா 

பெயர் இசுமாலெப்பை அலிமாக்கண்டு பட்டப்பெயர் : இழவு வீட்டின் இல்லத்தரசி

குறிப்பு: சிறப்பு பெயருக்குரிய காரணங்கள். பெண் பொலிஸ் உத்தியோகத்தர்களின் இடைவிடாத புலனாய்வு மூலம் கிடைக்கப்பெற்ற தகவல்கள். இழவு வீடுகளுக்கு வரும் அலிமாக்கண்டு பேரழகி இல்லாவிட்டாலும் வசீகரமானவள். கருப்பழகி.கருப்பி என்று கிண்டலடிப்பவர்களுக்கு ‘தொதல் கருப்பா இருந்தாலும் இனிப்பு இனிப்புதான் ’ என்று வாயை அடைத்துவிடுவதில் சமர்த்து.அப்படிச்சொல்லும் போது கிறக்கமாய் ஒரு பார்வையால் சிரித்தும் வைப்பாள்.

 இழவு வீடுகளில் தனித்து விடும் ஆண்களை போசிப்பதுதான் அலிமாவின் பணி.அரசனின் விருந்தினர்களில் பாதிப்பேர் இப்படித்தான் ‘இழவு வீட்டு’க்குப்போகிறேன் என்பார்கள். சங்கேத மொழி புரிபவர்களுக்கு கொடுப்பிற்குள் சிரிப்பு முகிழும். நிறைய ஆண்களிடம் அரை மணி நேரத்திற்காக பலகோடி சொத்துக்களை கைமாறியவள் என்ற பெருமையும் அலிமாவுக்கு உண்டு.

அரசவையில் மன்னன் துதி பாடி கரகோசங்களை குவிப்பவள் 

சிலர் இந்தியாவில் மனையும் வாழ்வும் வழங்கி அலிமாவை அம்மாவாக்கி பார்த்திருக்கின்றார்கள். குற்றத்தின் வகை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஆண்களுடன் ஏக காலத்தில் வாழ்ந்து குடும்பங்களில் கலவரங்களை தூண்டியது.

தண்டனை: ஒரு வருடத்திற்கு குறையாமல் பொதுச்சேவை செய்தல். ஐம்பதினாயிரம் தண்டப்பணம் செலுத்தல். முறையாக திருமணம் செய்து குடும்ப வாழ்வில் ஈடுபடல். 

பிற்குறிப்பு : அலிமாவை யாரும் திருமணம்  செய்ய முன்வராததால் தற்கொலைக்கு முயற்சித்து காப்பாற்றப்பட்டு தற்கொலை முயற்சிக்கான வழக்கு மாவட்ட நீதி மன்றத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. வழக்கு எண்:  மட்சி/என்/2331/2/  அறிக்கை: முதியான்சலகே முதுகெட்டிகம மஞ்சுள 23459.

28.4.2011 இல் ஊர்க்குருவியால் வெளியிடப்பட்ட துண்டுப்பிரசுரம்.

யார் இந்த கொடி சுறா ?

அரசனின் கொந்தராத்து வேலைகளில் பங்கெடுக்கும் முக்கிய புள்ளி.ஊருக்குள் வரும் அபிவிருத்தித்திட்டங்களில் பாதிக்கு மேல் கொடி சுறாவின் வங்கிக்கணக்கில் ஏறும்.மிச்சமிருப்பதில் அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் பணிகள் தொடரும்.உதாரணமாக கிறவல் வீதிக்கு ‘கிறவள் துகள்’களை பரவுதல்;,தார் வீதிக்கு ‘தார் தெளித்தல்’,கொங்கிறீட் வீதிகளுக்கு சீமெந்து கற்களான கலவயினை தெளித்து கொங்கிறீட் வீதியாக மாற்றம் செய்தல் செப்பனிடப்படாத சிற்றொழுங்கைகளின் பெயரில் காசோலைகளை எழுதி எடுத்தல்.கமிசனாக கிராமிய அபிவிருத்திச்சங்கங்களின் தலைவர்களுக்கும் தொழில் நுட்ப உத்தியோகத்தர்களுக்கும் ரூபாய்களை வீசுவதன் மூலம் அடுத்த ஆண்டுக்குரிய கொந்தராத்துக்களையும் முற்பதிவு செய்தல்.இவர்தான் இந்தக்கிராமத்தின் அபிவிருத்தியின் பிதா மகன்.ஊர் மக்களின் பணத்தில் அவர் சேகரித்துள்ள சொத்துக்கள்.

கட்டுவன்விலயில் 50 மாடுகள் காரமுனையில் 125 ஆடுகள்,குப்புழாக்கொடியில் 75 ஏக்கர் நெற்காணி,ரெஜிதென்னயில் 5 ஏக்கர் காணி (இரு போகம் விளைச்சல்) ஒரு ஹைப்பிரட் கார். ஒரு உழவு இயந்திரம்,மனைவியின் பெயரில் காத்தான்குடி கடற்கரையில் ஒரு வீடு.இது போக வங்கிகளில் நிரந்தர வைப்புகள்.

இது மட்டுமா இந்த கொள்ளைக்காரன் இவ்வருடமும் நமது ஊரின் வடிகானை கொந்தராத்து எடுத்துள்ளான்.இதை தடுத்து நிறுத்த ஒன்றுபடுவோம்.அரசனின் இந்த எடுபிடியை விரட்டியடிப்போம்.இன்று மாலை நலன்விரும்பிகளால் ஏற்பாடு செய்யப்படும் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளுங்கள் கருத்துக்களை சொல்லுங்கள்.பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக இடம் குறிப்பிடவில்லை.கூட்டம் ஆரம்பிப்பதற்கு ஐந்து நிமிடங்குளுக்கு முன் முக நூலை பாருங்கள்.நாரே தக்பீர் அல்லாஹ{ அக்பர்.

இதைத்தவிர வேறொன்றும் கதைக்குரிய குறிப்புகளாக கிடைக்கவில்லை.
மேற்குறித்த குறிப்புகளை வைத்துக்கொண்டு பின்நவீனத்துவக்கதையை வீச்சாக எழுதி முடிக்கலாம் என்று தெரியவில்லை.அரசனின் வரலாற்றை தனியொரு அத்தியாயமாக சேர்க்க வேண்டும். அதற்கு குறைந்தது இரண்டு வாரங்கள் தேவை. நெடுங்கதையாகவும்  எழுதலாம்.

மந்திரிகளின் பிரதானியின் வாய்மூலக் கதைகளை சேகரிக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

பல் தேய்க்கப்போய் ‘கறள்’ பிடித்த கதையாகப்போய் விட்டது.வாய்மொழி சாட்சியம் கூற யாரும் முன்வரமாட்டேன் என்கிறார்கள். 

இடை விடாத நைச்சியத்தில் கலந்தர் சாஹிப் என் பிடிக்குள்.

தம்பி அங்க இஞ்ச பேசி எழுதிப்போடாதீங்க…நாம ஏன் தம்பி வேலில போற ஓணானப்புடிச்சி காதுக்குள்ள உடுவான் நீங்க கேட்டிங்க நான் சொல்லுரன்.
நம்மட உசன்ட மகள் நேத்து பிள்ளயப்பெத்து கண்டியில வித்துப்போட்டு வயித்த கழுவிட்டு வந்திரிக்காள். ஆறு வாப்பான்டுதானே கேக்குறீங்க? நம்ட ராசாட எடுபிடிதான். 

ஆள் வெள்;ளயும் சுள்ளயுமா இருக்கான் எண்டு இவளும் புடவய தூக்கி காட்டினா வுடுவானா ? ருசி கண்ட பூன.

இது மட்டுமா தம்பி.  என்ட பேரனுக்கிட்ட ரெண்டு இலட்சம் சுளையா வாங்கிட்டு இன்னும் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பல்ல.கரியாவோ கிரியாவோ என்ன நாடோ வாய்க்கு வரனுமே தம்பி. கொரியா என்றேன். அதான் தம்பி அதான் .ஒரு நாளக்கி அஞ்சு ஆறு புள்ளயள் வந்து போகுதுகள். இவன தேடி எல்லாருக்கிட்டயும் லட்சக்கணக்கில்தான் வாங்கி இருக்கான், எல்லாம் ‘அவரு’ குடுக்குற இழக்காரம்தான் சலித்துக்கொண்டார்.

கலந்தர் சாஹிபின் கதையில் சுவாரஸ்யம் இல்லை.மனிதர்களின் அந்தரங்க இடுக்குகளில் தாவித்தாவிப்பாயும் புலிகள் வேண்டும். உள் மனதில் வக்கிர நகங்களால் கிழித்து கீறி காயப்படுத்த வேண்டும். கலந்தரின் கதையில்  என்னதான் உண்டு.

வாய் மூலக்கதைகளும் அருகி விட்டதா? கதைப்பதையும் சிந்திப்பதையும் முகநூலும், வாட்ஸ்அப்பும் கையகப்படுத்;தி விட்டதா?இல்லை ஓயாமல் கதைக்கும் அலங்காரிகளும்,வாய் ஜால மன்னர்களும் இந்த மண்ணில் ஒரு மூளையில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருப்பார்கள்.

ஒரு பகற்பொழுதில் முற்றத்து ஊஞ்சலில் நான் சாவகாசமாக அமர்ந்திருந்து ஓரான் பாமூக்கின் ‘பனி’ யில் நனைந்து கொடுவிக்கிடந்தேன். இபெக் போலொரு நாயகி கிடைத்தால் இரண்டாம் தாரமாக மஹர் கொடுக்க வங்கி இருப்பு இருக்கின்றதா என மனக்கணக்குப் போட்டுப்பார்த்தேன். பரவாயில்லை. சமாளிக்கலாம். நானும் இஸ்தான்புல்லின் பனிமலைகளில் உலாவிக் கொண்டிருக்கும் தருணம்  வீட்டுக்கு வீடு நாட்டு மரக்கறி விற்கும் அக்காவின் குரல் முற்றத்தில் ஓங்கி விழுந்தது. ‘புடலங்கா வேணுமய்யா’?

‘புடலங்கா, தோடங்கா எல்லாம் இருக்கட்டும் உங்கட ஊரு கதைகள சொல்லுங்க வாங்க க்கா! என்றேன் .

‘தம்பி கதை கேக்குர நேரத்தப்பாரு ‘ என மறுகி விட்டு 

எங்கய்யா அம்மா, அக்கா வந்திருக்கன் என்டு சொல்லு. உள்ளே இருந்த மகனை நோக்கி  அக்கா கூவினாள்.

அக்கா அந்த காஞ்சிலங்குடா வீட்டப்பத்தி சொல்லுகங்களேன். வீட்டுக்காரி வரும் வரை அக்காவிடம் கதை கேட்கலாம்.

‘இப்ப அது பாழடைந்து கிடக்குது தம்பி. ஆமி இருந்து விட்டுட்டு பொய்த்தானுகள். அதுக்கு முதல் இயக்கம்.இயக்கம் வராதுக்கு முதல் இந்தியன் ஆமி.நல்ல ராசியான இடமென்று எங்கட ஊருல சொல்லுவாங்க.ராசின்டா கொலை ராசி.எலும்புக்கூடுகளின் பிரலாபங்கள் இடைவிடாமல் ஒலித்த வீடு. கற்புக்கரசிகளின் கெஞ்சல்களாலும் கேவல்களாலும் முலாம் பூசப்பட்ட அந்த வீட்டில் உயிர்களின் கசிவை இப்போதும் கேட்கின்றோம்.பூசாரி கந்தவர்மாவின் மனைவியும் அங்கதான் தூக்கில் தொங்கினவ. அவ்வளவு பாதுகாப்பான வீட்டுக்குப்போய் அவ தூக்கில் தொங்கிய மர்மம் துலங்கவே இல்லை.

இந்தியன் ஆமி சடலத்தை பூசாரியிடம் கொடுத்த போது முகம் நிறைய நகக்கீறல்களை கண்டதாகவும் சப்பித்துப்பிய கரும்புச்சக்கையென அவள் கசங்கியிருந்ததாகவும் கதையுண்டு தம்பி.இதுகள் பழைய கதை.இப்ப புதிசா உலாவும் கதைகள் நிறைய இருக்கு.பாழடைந்த வீட்டில் இளவட்டங்களின் களியாட்டம் நடக்குதாம். இயக்கத்துல இருந்து துவக்க தூக்கிப்போட்டுட்டு வந்த முன்னாள் பொடியன்களின் கூட்டங்களும் இங்கதான் தம்பி நடக்குதெண்டு எங்கடவரு சொன்னவரு. 

காசி கைமாறுவதும்,வேலை கொடுப்பதும் கொடுத்த வேலைய பிடுங்கி எடுப்பதும்,ஆளை மாற்றுவதும், தூக்கி தண்ணி இல்லாத காட்டுக்குள் அனுப்பவுதும் கள்ளப்பொஞ்சாதியோட மணிக்கணக்காக பேசுவதும் என்டு பத்துக்கும் பலதுக்கும் இந்த வூடுதான் தம்பி அடைக்கலம்.அக்கா மேற்கொண்டு கதை சொல்லும் மனோ நிலையில் இல்லை. கதையை நிறுத்தி விட்டு புடலங்காயுடன் மல்லுக்கட்டப்போய்விட்டா.

இந்தக்குறிப்புகளை வைத்துக்கொண்டு எந்தக்கதையும் எழுத முடியாது.கதையை இம்மியளவும் நகர்த்தும் எண்ணமும் இல்லை.அரசனின் கதையை முழுமையாக எழுதும் முஸ்தீபுகளில் இனி இறங்க வேண்டும்.எழுதி வைத்த குறிப்புகளை படிக்கத்தொடங்கினேன்.புதிதாக தகவல்கள் மனதில் முளைவிட வேறொரு புத்தகத்தில் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டேன்.குறுந்தகடுகளை பிளேயரில் ஓடவிட்டு அரசனின் இறந்தகால நடவடிக்கைகளை அவதானிக்கத்தொடங்கினேன்.
பழைய சஞ்சிகைகள்,புத்தகங்கள்,பத்திரிகை குறிப்புகள், நேர்காணல்கள்,

       நினைவுமலர்கள், கையெழுத்து சஞ்சிகைகள், ஒலி நாடாக்கள், நினைவுக் குறிப்புகள்,கடிதங்கள்,அரச அபிமானிகளால் அவ்வப்போது வெளியிடப்பட்ட துண்டுப்பிரசுரங்கள் என அனைத்தையும் திரட்டி என்னைச்சூ+ழவும் பரத்தி வைத்துக் கொண்டேன்.இனி கதையை எழுதலாம் என்ற ஓர்மம் வந்து விட்டது. 

40க்குப்பின் கூடவே இருக்கும் வியாதிகளில் ஒன்று மறதி. கைப்பேசியை மூடி வைத்த நான் ‘ஐ பேட்டை’ மூடவில்லை.வைபரில் இலண்டனிலிருந்து நண்பர் அழைத்தார். ஒரு மணி நேரம் பேசுவார். தவிர்க்க முடியாது. ஏக காலத்தில் வீட்டின் அழைப்பு மணியும் ஒலித்தது. இனி அரசனின் கதை பாதியில் நிற்கப்போகிறது. பதற்றத்தில் கால்கள் தள்ளாடின.

மனதில் இருந்த கதை கதவிடுக்கால் எனக்கு முன்   நழுவிச்செல்வதைப்பார்த்தபடி  வாசலை நோக்கி  நடந்தேன். 

1. எஸ்.எல்எம். ஹனீபா பிரபல மூத்த எழுத்தாளர்.ஓட்டமாவடி

”மூத்தம்மா”

இன்று காலை மட்/ ஏறாவுர் அலிகார் தேசிய பாடசாலையில் விஷேட செயலமர்வொன்றில் கலந்து கொண்டேன். க.பொ.த சா.தரத்தில் கல்வி பயிலும் மாணவர்களுக்கு எனது “மூத்தம்மா“ சிறு கதை தொடர்பாக விரிவுரை நிகழ்த்துமாறு கேட்டிருந்தனர். 
கதைக்கான பின்புலம், கதையின் உள்ளடக்கம், கதையின் முடிவு மற்றும் அதில் இடம்பெற்றுள்ள பாத்திரங்கள் மண்வாசனை சொற்களின் அரும்பத விளக்கம். போன்ற தலைப்புகளில் மாணவர்களுக்கு விளக்கமளித்தேன்.

இலக்கியப்பாடத்திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ள ”மூத்தம்மா” கதை குறித்த மாணவர்களின் ஐயங்களுக்கும் விளக்கம் சொல்லப்பட்டது .

.இன்றைய நிகழ்வை பாடசாலையின் அதிபர் மற்றும் தமிழ் பாட ஆசிரியர்கள் ஒழுங்கு செய்திருந்தாலும் கோரளைப்பற்று மத்தி வாழைச்சேனை பிரதேச செயலகத்தின் பிரதேச செயலாளர் திருமதி நிஹாரா மவ்ஜீத் அவர்கள் என் வருகைக்கு பின்புலமாய் அமைந்தவர் என்பதனை நன்றியுடன் நினைவு கூறிக்கொள்கின்றேன்.

ஆசையில் ஓர் கடிதம்

மக்கத்துச்சால்வையார் 99 களில் எனக்கு எழுதிய கடிதம். சுவையும் பதிவும் நறுமணமும் கமழும் அவரின் எழுத்தின் தீரா பித்தன் என்ற வகையில் இக்கடிதம் முக்கியம் பெறுகின்றது.



அன்புள்ள அறபாத்

இன்று காலையில் இருபத்தி ஏழு சென்றிகளில் ஏறி இறங்கி ஊரை வந்தடைந்தேன். சுபஹ் தொழுத கையோடு கடைக்கு வந்து விட்டேன். உன்னோடு கழித்த இரண்டு பொழுதுகளும் மனதுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.

எல்லோரும் என்னிடம் கேட்பது போல் நீயும் கேட்கிறாய் கதை சொல்வதை விட்டுவிட்டு கதையை எழுதலாமே என்கிறாய் எல்லோருக்கும் சொல்லும் பதிலை உனக்கு சொல்ல முடியாது. என்னை சுற்றி எவ்வளோ பிரச்சினைகள்.
எழுத்து என்பது மாவலி போல் நுங்கும் நுரையுமாக பிரவாகித்து பொங்கி வர வேண்டும் பேனாவும் நாமும் அதில் அள்ளுண்டு போக வேண்டும் அங்குதான் கதை மிளிரும் நாமோ இருநூறு அடியில் குழாய்க்கிணறு தோண்டி சிரட்டையில் அள்ளிய நீரில் நீச்சல் அடிக்கப்பார்க்கிறோம்.


என்னை விட்டா எவன்டா என்று குஸ்தி போடுகிறோம். எழுத்துக்கு தவமிருந்தவர்கள் பலரையும் நான் அறிவேன். இன்று பொன்னாடை பொற்கிழி காப்பியக்கோ என்று அரசியல்வாதிகளின் பதவிகளுக்கும் கடைக்கண் பார்வைகளுக்கும் தவமிருக்கும் இழி நிலையை காண்கிறோம்.

பட்டங்களும்,அங்கீகாரங்களும் வரும்போது வரட்டும். அதற்காக அலைய வேண்டாம். நமது முன்னோடிகள் பலரையும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்த இவர்கள் நம்மை மட்டும் அணைத்துக்கொள்வார்கள் என்று எண்ணுவது மகா முட்டாள்தனம்.



தளைய சிங்கம் எஸ்.பொ,அ.யேசுராசா போன்றவர்களுக்கு இன்றுவரை உரிய இடம் கிட்டவில்லை. இவற்றையெல்லாம் கடந்து நீ வரவேண்டும் என்பதுதான் எனது ஆசை.தமிழின் முக்கியமான படைப்பாளிகள் பலரையும் நான் காட்டியது மட்டுமல்ல நீயாகவும் சிலரை கண்டடைந்து இருப்பதை அறிந்து மகிழ்கிறேன். 

இன்று நமக்குள்ள ஒரே கலைஞன் உமாதான் ‘அரசனின் வருகையை’ அவன் எப்படி எழுதிப்போட்டான் பார்த்தாயா? கதையை படித்ததும் எனக்கு ஒரே பயம் அவன் பாதுகாப்பு ? என்ன நடக்கிறது என்ற பொறுத்திருந்து பார்ப்பம்.
அறபிகளுக்கு சமைத்த ஆட்டுக்கறி பிரியாணி வெகு ஜோர். அந்த சமையல் காரரின் கையைப்பிடித்து கொஞ்ம் வேண்டும் போல் இருந்தது. எழுத்துக்கலையும் சமையல் கலை போன்றதுதான் எல்லாம் செட்டாக வந்து அமைய வேண்டும். அந்த நாட்களில் எனது குருநாதர் எஸ்.பொ மாமியின் சமையல் பற்றி சுவாரஸ்யமாக பிரஸ்தாபிப்பார். அவர் வரும் நாளில் நாங்கள் பல்லுக்குத்தி பிரட்டல் போடுவோம் சமையல் என்பது பாகத்திலில்லை ‘பண்’ணில் என்பார். அவள் பெரிய பண்ணைக்காரி என்போமோ ‘பண்’ என்ற சொல்லுக்குள் ஏராளம் சுவைகள் உண்டு.



உன்னுடைய ‘ஸ்ரேஷன் கதை’ சரியாக வந்திருக்கிறது அந்தக்கதை பற்றி நிறையப்பேசலாம் .நமது மொழியை சரியாகப்பிடித்து விட்டாய். இதுதான் சரியான பாட்டை.பயணம் சிறப்பாகட்டும். 

மெய்தான் என்னைப்பற்றி லா.ச.ராமாமிர்தம் ‘சங்குபுஷ்பம்’ என்று ஒரு கதை இருக்கின்றார் தினமணிக்கதிரில் பிரசுரமாகி இருக்கிறது. நண்பர் சிதம்பரப்பிள்ளை சிவகுமார் நீண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு நேற்று அனுப்பி இருக்கிறார். இந்த சிவகுமார் பற்றி நேரில் உன்னிடம் பேச வேண்டும் . லாசரா சங்குப்புஷ்பம் கதையில் என்னுடைய உரையாடலை அப்படியே பதிவு செய்கிறார். 
உங்கள் நாட்டு இலக்கியம் எப்படி இருக்கிறது ? 
உரை நடையைக் காட்டிலும் கவிதை நன்றாக இருக்கிறது
அங்கே புதுக்கவிதை மிகப்செழிப்படைந்திருக்கிறது.
அப்படியா?லாசரா
இதோ பாருங்கள் ஒரு புதுக்கவிதை 
‘துப்பாக்கியை தூக்கிவிட்ட ஒரு குழந்தையின் வாயில் கவிஞன் தன்னுடைய வார்த்தைகளை வைக்கிறான்” 
‘என் விரோதிகளை என் நண்பர்களை 
எனக்கு காட்டுவார்கள் 
அப்போது நான் சுடுவேன் ‘

இதில் பாருங்க அந்தப்பிள்ளக்கு தன் விரோதிகள் யார் என்று கூட தெரியாது. ஆனால் துப்பாக்கியை தூக்கிவிட்டது இதை விடப் பரிதாபம் என்ன வேண்டும் .எங்க நிலையே இப்படித்தான் இருக்கிறது. நண்பர் கூட யார் என்று அறியோம் இந்தக்கவிதையில் அதுவும் சூசகமாக உணர்த்தப்பட்டிருக்கிறது இவ்வாறு அந்தக்கதை எங்கள் இருவரின் உரையாடலின் உள்ளடக்கத்தைப் பதிவு செய்து கொண்டு செல்கிறது ஊருக்கு வரும்போது அதைப்படித்துப்பார்க்கலாம்.
மாளிகாகந்தையில் நீங்கள் இருக்கும் இடம் ரொம்ப அழகானது. அடேயப்பா சிங்கள கலாச்சார நிலையத்தை சுற்றிலும் எவ்வளவு மரங்கள். அன்று காலையில் நானும் நீஞ்களும் நடந்து பொரல்லை வீதியை அடைந்த நேரம் மனதுக்கு எவ்வளவு மலர்ச்சி எவ்வளவு பரவசம். நான் அறிந்தவரை மரங்களில்லாத பகுதி என்றால் நமது மக்கள் வாழும் பகுதிதான்;. நமக்கு மரங்களுடனான இடைவெளி கூடிப்போனது.மகான் வைக்கம் முஹம்மது பஷீர் ‘மரங்கள்’ என்று ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார். ஊருக்கு வரும் நாளில் படித்து ப்பார்க்கலாம்.

நேற்றிரவு தூங்கும் போது உன்னிடம் ஏரரளம் கதைகள் சொன்னேன் அதில் ஒன்று ரெண்டாவது எழுதப்பாரேன். கதை சொல்லிச்சொல்லி எனது காலம் போய்விட்டது.மாமியின் தேவைகளின் பட்டியலும் நீண்டு கொண்டே போகிறது. ‘சின்னப்பணிக்கனயாவது இந்த ஜன்மத்தில் எழுதி முடிப்பேனா நான் அறியேன்.

நௌபலுக்கு அவன் விரும்பிய பெண்ணையே திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டேன் . மாமியோ மற்றப்பிள்ளைகளோ திருமண நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள மறுத்து விட்டார்கள். தந்தை என்ற வகையில் என்னால் செய்யக்கூடியது அதுதான். உன்னைக்கூட அழைக்க முடியவி;ல்லை. கொஞ்ச காலம் போனால் எல்லாம் சரிப்பட்டுவிடும். நான் எனது தாய் தந்தையருக்கு செய்ததை எனது பிள்ளைகள் அச்சொட்டாக அப்படியே எனக்கு செய்திருக்கிறார்கள். இதில் மனம் நோக எதுவும் இல்லை இது இப்படித்தான் நடக்கும் என்று நபி (ஸல் ) அவர்கள் எப்போதோ சொல்லி விட்டார்கள்.
நவ்பலின் பிள்ளைகள் அவருக்கு கண் குளிர்ச்சியாக அமைய வேண்டும் நானும் பிரார்த்திக்கின்றேன் நீங்களும் பிரார்த்தியுங்கள்.

இப்பொழுது எங்களின் கடைக்குட்;டி மாஜிதாவும் காதலில் விழுந்திருக்கிறாள் பொடியன் ரொம் நல்ல பையன் என்று கேள்வி .மாஜிதாவைவிடவும் பல மடங்கு நல்ல பையன் என்று கேள்வி. எனக்கும் எனது பிள்ளைகளுக்கும் எதில் ஒற்றுமை இல்லையோ இந்த விடயத்தில் மாமாவும் பிள்ளகைளும் நல்ல ஒற்றுமை. காதலே நீ வாழ்க!

மெய்தான் நமது ஈழத்து இலக்கிய உலகில் மீண்டும் காப்பிய காலம் மலர்ந்திருக்கிறது. நண்பர் ஜின்னா சரிபுத்தீன் அவர்கள் தமிழ் நாட்டு நாவலான மஹ்ஜபீனை காவியமாக்கி இருக்கின்றார்.

1960களின் கடைசிக்கூறில் முஸ்லிம் முரசில் சிந்து நதிக்கரையினிலே நாவலாக எழுதப்பட்டு பின்பு நூலாக வந்து இன்று காப்பியமாகி முப்பரிமாணமடைந்திருக்கிறது. இன்னும் படிக்கவில்லை என்றாவது படித்து நானும் அதைப்பற்றி நாலு வரி எழுத வேண்டும என்று எண்ணியிருக்கின்றேன். என்னிடம் இருக்கும் புத்தகங்களை எனது வாழ்நாளில் நிச்சயமாகப் படித்து முடிக்கவும் முடியாது. இருந்தாலும் புத்தகங்களை வாங்கி அலுமாரியில் அடுக்குவதில் பெரும் பைத்தியமாகவே இருக்கிறேன்.

ஊருக்கு வரும்போது என்னுடைய எக்ஸ்பேர்ட் சச்சியின் ‘நுகம்’ மற்றும் கண்மணி குலசேகரத்தின் ‘ஆதண்டாள் கோயில் குதிரை’ இரு தொகுதிகளையும் மறக்காமல் எடுத்து வாருங்கள். கடந்து பத்து வருடங்களில் தமிழி;ல் வெளிவந்த சிறுகதைத்தொகுதிகளில் இவ்விரு தொகுதிகளுக்கும் ;சிறப்பான இடமுண்டு. அதில் வரும் ‘பீ ‘ கதை எப்படி?
கடிதம் நீண்டு போகிறது இந்த இடத்தில் ‘பிரேக்’ போடுகிறேன் வரும் போது பூபாலசிங்கம் புத்தக கடைக்கும் ஒரு நடை போய் வாருங்கள். இரண்டு நாட்களாக நாவுக்கு ருசியாக சமைத்து போட் அந்த சமையல்காரருக்காகப் பிரார்த்திக்றேன் 
இவ்வண்ணம் 
எஸ்.எல்.எம் மாமா

Thursday, 25 August 2016

நூல் அறிமுகம்

அல் அஸ்மா வஸ்ஸிஃபாத்
அல்லாஹ்வின் அழகிய  திருநாமங்கள் மற்றும் பண்புகனை விரிவாக விளக்கும் முதல் தர தமிழ் நூல்
ஆசிரியர் .அஷ்ஷெய்க்.எம்.ஜே.எம்.ரிஸ்வான் மதனி M.A

மிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு அறிமுகமான ரிஸ்வான் மதனியின் அயராத முயற்சி ஆய்வின் பலனாக அல்அஸ்மா வஸ்ஸிஃபாத் என்ற விரிவான நூல் நம் கையில் கிடைத்துள்ளது.

சமயம் பற்றிய அறிவின் அவசியம் உணரப்படும்போதெல்லாம் சமயத்தினை வழங்கிய மூலவேர் குறித்த அடிப்படை அறிவு தேவைப்படுகின்றது. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றுவாய்க்கு காரணியாக இருந்த மூலத்தின் வல்லமைகள் சிறப்புக்கள் குணவியல்புகளை அறியாமல் பிரபஞ்சத்தில் வாழ்வதும் அவற்றின் இன்பங்களை துய்ப்பதும் நன்றி கொன்ற செயலெனக்கொள்வது பொருந்தும்.

புனித இஸ்லாத்தை மனித வாழ்வின் அற்புத வழிகாட்டியாக வழங்கிய அல்லாஹ் குறித்த அனைத்து சந்தேகங்களுக்கும் ஐயமற விளக்கம் சொல்கின்றது இந்நூல்.376  பக்கங்களில் 49 தலைப்புக்களில் அல்லாஹ்வின் திருநாமங்கள் பண்புகள் குறித்து நூலாசிரியர் விளக்குகின்றார்.

நாமறிந்தவரை அல்லாஹ்வுக்கு 99 திருநாமங்கள்தான்.இது நமக்கு மரபு ரீதியாக கற்றுத்தரப்பட்டவை.இவற்றினை மீறி அவனுக்கு வேறு பெயர்கள் உள்ளனவா என்பது குறித்த ஆய்வில் நாம் ஈடுபடவுமில்லை. தேடவுமில்லை. எனினும் நம்மை படைத்து ஆளுபவனுக்கு இன்னும் பல திருநாமங்கள் இருக்கின்றன. என்ற ஆய்வின் மூலம் உன்னத வரலாற்று சிறப்பினை தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு வழங்கியிருக்கின்றார் ரிஸ்வான் மதனி

ஓவ்வொரு தலைப்பிற்கும் பொருத்தமான அல்குர்ஆன் வசனங்களும்.தேவையேற்படின் நபிகளாரின் சுன்னாவும் உசாத்துணையாக எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.அல்லாஹ்வைப்பற்றி அறிமுகம் செய்யும் போது அவன் குறித்து அல்குர்ஆனில் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்து பண்புகளும் குணவியல்புகளும், அவன் வல்லமையை பறைசாற்றும் அனைத்து அம்சங்களும் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளதானது இந்நூலின் சிறப்பம்சம் எனில் மிகையல்ல.

இதற்காக நூலாசிரியர் துறைசார் நூல்களை தேடிப்படித்து தொகுத்திருப்பதனை பாராட்டவே வேண்டும்.

எல்லா சிந்தனைகளுக்கும் பிரிவுகள் கருத்து முரண்பாடுகள் தோன்றியது போல் அல்லாஹ்வின் பண்புகள் பெயர்கள் குறித்து மாறுபட்ட கருத்துக்களும் சர்ச்சைகளும் இஸ்லாமிய உலகில் சில  குழுக்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்டன.

எனவே அடிப்படை கொள்கையினை அதாவது அகீதாவை விளங்கிச்செயற்பட அல்லாஹ்வின் பண்புகள் குறித்த நேர்பார்வை அவசியம். தவறான புரிதல்களும் வியாக்கியானமும் அல்லாஹ்வின் மீது அடியான் கொள்ள வேண்டிய நம்பிக்கையினை சிதைத்துவிடும்.அவனை தவறான கொள்கையின்பாலும் சிந்தனையின்பாலும் கொண்டு சேர்த்து விடும்.வழிதவறும் குழுக்களின் மனவோட்டத்தை ஒழுங்கமைக்க சீரிய சிந்தனை ஊட்டப்படவேண்டியது அவசியம். அவற்றினை நமது சலபுஸ்ஸாலிஹீன்களான மதிப்பிகு இமாம்கள் செவ்வனே ஆற்றியிருக்கின்றார்கள்.அவர்களின் அயராத முயற்சியும் ,எழுச்சியும் வழிகெட்ட சிந்தனைப்பிரிவுகளின் கனிசமான உருவாக்கத்தினை தடைசெய்தன.அல்லது கட்டுப்பாட்டிற்கு கொண்டு வந்தன.

 இந்த சிந்தனைப்பிரிவுகள் யார் அல்லாஹ்வின் பண்புகள் குறித்த அவர்களின் பார்வை என்ன எவ்வகையான பண்புகளில் மாறுபட்ட கருத்துவேற்றுமைகள் உள்ளன போன்ற விடயங்களை தமிழில் விளக்கும் ஆய்வு நூல்கள் இல்லாத குறையை இந்நூல் பெரிதும் நிவர்த்தி செய்துள்ளது.

குறிப்பாக அல்லாஹ்வின் பண்புகள்,பெயர்கள் தொடர்பான விதிகள் அவற்றிற்கான வரைவிலக்கணம் போன்ற அம்சங்களை துலாம்பரமாக விளக்குகின்றது இந்நூல்.

இஸ்லாமிய உலகில் தோன்றிய கண்ணியமிக்க இமாம்களின் கருத்துக்கள் அல்லாஹ் பற்றிய சரியான வரைவிலக்கணங்கள் குறித்து பேசும் அதே வேளை அல்லாஹ்வின் பெயர்கள் பண்புகளை பாழ்படுத்துவதால் ஏற்படும் விபரீதங்களையும் அது குறித்த அபாயத்தினையும் ஆய்வு செய்கின்றது இந்நூல்.

அல்லாஹ்வையும் அவனது திருநாமங்களையும் சரியான கோணத்தில் விளங்கி விசுவாசம் கொள்ளவும்,உறுதியான அவனின் திருநாமங்களின் உள்ளர்த்தங்களை புரிந்து செயற்படவும்  இந்நூல் பெரிதும் வழிகாட்டியாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

இதனை முழுமையான ஆய்வாக தமிழில் தருவதற்கு பிரயத்தனங்களை எடுத்துக்கொண்ட நூலாசிரியர் ரிஸ்வான் மதனியின் முயற்சியை பாராட்டுகின்றோம்.அவரின் ஆய்வுக்கு அல்லாஹ் நற்கூலி வழங்க வேண்டும்.அவசியம் அனைத்து தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் அறிந்திருக்க வேண்டிய விடயங்களை உள்ளடக்கிய இந்நூலை வாங்கி வீடுகளில் வைத்திருந்து வாசித்து விளங்குவோம்.

ஓட்டமாவடி அறபாத் -ஸஹ்வி 

Monday, 18 July 2016

சிறுகதை

ஊர்காவல் படை

    ஊரெங்கும் அமர்க்களம். எதிர்ப்படும் முகங்களெல்லாம் பூரிப்பில் திளைத்திருந்தன. எங்கள் ஊருக்கும் ஊர்காவல் படைவந்து விட்டது. இந்தக் கிராமத்திற்குச் சொந்தமான தினவெடுத்த இளவல்களின் திண்ணிய தோள்களில் துப்பாக்கிகள் பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசம் பொங்கிற்று. 

இன்று ஆயுதப் பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டதன் பின்னரான சிறப்பு அணிவகுப்புஇ பிரதான வீதியுடாக ஊர்வலம் செல்வதாக அறிவித்திருந்தார்கள். சி.இ.பி. சந்தியிலிருந்து பிரதேசசபை வரைக்குமான வீதியின் இருமருங்கிலும் ஜனசமுத்திரம் ஆண்கள் பெண்கள் குமரிகள் வாண்டுகள் என ஏகத்திற்கும் கூட்டம்.

தனது பிள்ளை இராணுவக் கோலத்தில் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற மிதமிஞ்சிய துடிப்பு வயதானவர்களை நிதானமிழக்கச் செய்திருந்தது. அவர்கள் நடுவீதிக்கு வருவதும் தூரத்தே தெரியும் முகாமை வெறிப்பதுமாக அவதிப்பட்டனர்.

ஆர்.டீ.ஓ. அலுவலகத்திற்கு முன்பாகத்தான் மூத்தம்மாவும் நிற்கிறா மாமாவும் அந்த இராணுவ அணிவகுப்பில் நடை போட்டு வரவிருக்கும் கதாநாகனில் ஒருவர். மூத்தம்மாவின் முதுகுக்குப் பின் சாச்சிமார்கள். அவர்களின் பிள்ளைகள் என ஏக குடும்பமும் பிரசன்னமாயிருந்தது.

காத்தான்குடி ஏறாவூரில் இரவிராய் வெட்டிச்சரித்தபின் அடுத்த ஊர் எங்களது கிராமம்தான் என்ற கிலியும் வதந்தியும் ஒருசேர ஊரைப் பிடித்தாட்டியது.

பிரேமதாசாவின் ஆட்சிக்காலம் 90ல் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் பொலிஸ் இராணுவ முகாம்களை போராளிகள் முற்றுகையிட்டனர். 24மணிநேரத்திற்குள் ஆயுதங்களுடன் சரணடைய வேண்டும். சரணடைந்த முஸ்லிம்களை தனியாகப் பிரித்தெடுத்து சுட்டுக்கொன்றனர். எரித்து மகிழ்ந்தனர். கும்புறுமூலை முகாம் மட்டும் பணியமாட்டேன் என அடம்பிடித்தது. எஸ்.ரீ.எப்.பின் தாக்குதலால் அந்தமுகாமிற்கு முன் பல போராளிகள் மாண்டனர்.

விடுவர்களா! ஊர் ஊராய் திரிந்தார்கள். ஒலி பெருக்கிகள் அதிர்ந்தன. கிறவல் வீதி புழுதியை அள்ளிச்சொரிய வாகனங்கள் பறந்தன.

மறத் தமிழர்களே! தமிழ் பேசும் இனிய மக்களே! நமது மண்  எதிரிகளிடம் வீழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. அறம்காத்த வீரர்கள் மடிகின்றனர். சிங்கள ஆமியின் கொட்டத்தை அடக்கி நமது மண்ணைக் காப்போம் வாருங்கள் அணி திரளுங்கள்.

கூவிக்கூவிக் களைத்த ஒலிபெருக்கியின் பின்னால் இளைஞர்கள் திரண்டார்கள். எங்கே போகிறோம் யாருக்காக போராடப் போகிறோம்? ஏன் போகிறோம் என்ற அடிப்படை அறிவே இல்லாத நமது இளவல்களும் போனார்கள். மூன்று மணி நேரப்பயிற்சி தாக்குப்பிடிக்குமா மடிந்தார்கள்.
ஆயுதக் கவர்ச்சியால் உந்தப்பட்டுச் சென்றவர்கள் சந்தூக்குகளில் அள்ளித் திணிக்கப்பட்டு ஈமயாத்திரை சென்றார்கள். விதியை தடுத்து நிறுத்தவா முடியும்? இப்படித்தான் நாங்கள் ஈழப்போராட்டத்தில் இணைந்துஎம். விரல் கொண்டு எம் கண்களையே குத்திக்கொன்றோம்.

இரு பக்கமும் அடிபடும் மத்தளங்களாய் எமது வாழ்க்கை. 90ல் ஊருக்குள் இரட்சகர்களாய் வந்த ஆமி புலியிலிருந்து விலகியவர்களை தேடித்தேடிக் கொன்றது. இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிய எமது இளவல்களை ரயர் போட்டெரித்தது.

அது அடிமனசின் நினைவுகளில் கல்வெட்டுக்களாய் பதியப்பட்ட ரணங்கள். எங்களூரின் மனித மாமிசங்கள் எரியும் அவலக் குமுறலை நிர்ப்பந்தமாய் சுவாசித்தபடி ஊமைகளாய் அழுது வெடித்திருந்த காலமது. அவரவர் பங்கிற்கு சளைத்தவரல்ல என்பதை நிரூபிக்க நாம் பலிக்கடாவனோம். வீரதாப பராக்கிரமங்கள் பரிசீலிக்கும் பூமியாக எமது மண் மாறிற்று.

விஞ்ஞான ஆய்வு கூடத்தில் கொத்திச்சிதறப்படும் எலிகளாக தவளையாகஇபாம்பாக போர் தரித்த பூமியில் சிங்கள தமிழ் பேரினவாதத்தால் குதறப்படும் ஆராய்ச்சிப் பிராணிகளாக நாம் மாறியிருந்தோம். எமது உயிர்களின் விசும்பல்கள் யாரின் செவிகளிலும் கேட்காத அநாதைக் காலங்கள்.

ஓர்மம் மிகு சமுதாயச் சிற்பிகள் தோன்றினர். எமது வித்துக்களிலிருந்து வெடித்து வீரத்தளிர்கள் ஆகர்ஷித்தன. நமது மண்ணின் பள்ளிவாயல்கள் வயல் நிலங்கள்  சொத்துக்கள் அனைத்திற்கும் நாம்தான் கேடயங்கள்.

மரணத்தின் எல்லைவரை விரட்டப்பட்டவர்கள் அச்சம் என்ற புற்றுக்குள்ளிருந்து திரள் திரளாய் வெளியே வந்தனர். பிற்காலத்தில் எங்கள் இரட்சகர்கள் பச்சோந்திகளாய் மாறிப் போனது வேறுகதை. எமது பாதுகாப்பை நாமே கையிலெடுத்துக் கொண்டோம்.

எல்லைகளில் ரயர்போட்டு எரித்துவிட்டு இருளுக்குள் புதைத்திருந்து இளவல்கள் காவலிருந்தனர். தீட்டியவாள்களுடன் மின்சாரமற்ற ஊரை இளவல்கள் காத்துநின்றனர். உள்ளூர் ஒழுங்கைகளிலும் அவரவர் முறைவைத்து விழித்திருந்து காவலிருந்தனர். 

இரவும்பகலானது. கொடூரமரணத்தின் வருகையை எதிர்பார்த்தபடி பெண்களும் உறங்க மறுத்தனர். விழித்திருக்கும் இளவல்களுக்கு “இஞ்சிப்பிளேன்டியும்” அவித்த கடலையும் வரும். பந்தம் எரிவதற்கு எண்ணெய் தருவார்கள் இப்படித்தான் நாங்கள் இருளில் பதுங்கியிருந்த மரணத்தை வெளிச்த்திற்கு விரட்டினோம்.

அரசியலில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் அழுத்தங்கள் இந்தக் கிராமத்தின் தலைவிதியையும் மாற்றியது. உள்ளூர் இளைஞர்களை திரட்டிப்பயிற்சியளிக்கப்போவதாக அரசு அறிவித்ததைத்தொடர்ந்து வீறுகொண்ட இளைஞர் அணி முகாம்களை நோக்கி படையெடுத்தது. வயதுஇ உயரம் கல்வித் தகைமை எதுவும் தேவையில்லை. ஊரைப் பாதுகாக்க வீரமும் உறுதியும் இருந்தால் போதும்.

பின்னொரு காலத்தில் பயிற்சி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த மாமா 303ஐ எப்படி இயக்குவதென்று என்னை அருகில் வைத்து பாடம் நடாத்தினார். தரையில் உருண்டு நிலையெடுத்துஇ அதன் அடிப்பாகத்தை தோளில் அழுத்தி விசையில் விரல் பதித்து நானும் ஆயுதம் இயக்கத் தெரியும் என்ற பீத்தலை என் நண்பர்களிடம் சொல்லிச் சொல்லி கர்வப்பட்டது. இந்த 303ன் அனுக்கிரகத்தில்தான்.
“உங்கள் ஊரை நீங்கள் பாதுகாக்கவே உங்களிலிருந்து உங்கள் படை” என்றவர்கள் எங்கள் படைவீரர்களை சிங்களக் கிராமத்தின் எல்லையில் இருக்கும் அவர்களின் இனத்தைப் பாதுகாக்க அழைத்துப் போனார்கள். எங்கள் ஸலாஹுத்தீன்கள் எங்கள் இருப்பின் எதிர்காலத்தின் மீது சிலுவையறைந்தார்கள்  சிலர் அடாச்செயல்கள் மூலம் சாம்பல்கள் பள்ளத்தாக்கின் கதாநாயகர்களானார்கள். இதுவெல்லாம் எமது நிகழ்கால நிஜத்தின் துயரக்கதை.

காடுகளுக்கும் கடலுக்கும் வயல்வெளிகளுக்கும் செல்லத் தடை செய்யப்பட்ட தருணம் அது. மீறிச்செல்பவர்கள் பிணமாக வீடு கொண்டு வரப்பட்ட காலமும் அது. தொழிலற்ற அனேகரின் பிரச்சினைக்கு ஊர்காவற்படை விமோசனம் கொடுத்தது.

இன்று அந்ததிரு விழாவைக்காண ஊரகூடி நிற்கிறது. தூரத்தே இராட்சத பாம்பொன்று அசைவதைப் போன்றுவரும் இராணுவ அணிவகுப்பு மக்களின் மனதில் கிளர்ச்சியை தூண்டியது. ஆறுமாதப் பயிற்சியை முடித்து இந்த ஊரின்மானத்தையும் இருப்பையும் காக்க உயிரை துச்சமெனமதித்துப் புறப்பட்ட அய்யூபிகளாக ஜனங்களின் மனதில் அவர்கள் ஒளிர்ந்தனர்.

மூத்தம்மா முண்டியடித்தபடி வீதியின் எல்லைக்கே வந்து விட்டார்.

“அடகிழவியைப்பாருங்கடி.
மகனப் பாக்குற  குஷியில ரோட்டுல பறக்குறா”

சாச்சிமார்களின் கேலியும் கிண்டலும் ஒழுங்கை நிறைய சிரிப்பலைகள் மகிழ்ச்சிவண்டுகளின் இடைவிடாத ரீங்காரம்.

நிமிர்ந்த நடை. இராணுவச் சீருடை. நெஞ்சிலும் முதுகிலும் உப்பி இருக்கும் குண்டுகள். இடையில் தொங்கும் கூர்வாள்இ தண்ணீர் போத்தல் கையில் இறுக்கிப்பிடித்தபடி ஏ.கே.47 வீதி மருங்கில் திரண்டிருக்கும் சனங்களை அசட்டைசெய்யும் விறைத்த பார்வை யாரும் யாரையும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அலட்நடை.
அணிவகுப்பில் மாமாவும் வருகிறார். அவர் இரண்டாவது அணி 303 கையிலிருந்தது. அவரை விடவும் உயரமான ஆயுதம். மாமாவின் அணி நெருங்க நெருங்க மூத்தம்மாவுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. கூர்முக்காட்டை சீர்செய்தபடி சற்றே நகர்ந்து வீதியின் ஓரத்திற்கே வந்துவிட்டா.

“இஞ்செகா அங்கால போகாத. ஆமி ஏசுவான். ஒளுப்பம்தள்ளி நில்லு”

சாச்சியின் குரலை அசட்டை செய்து விட்டு மாமாவை வெறித்தபடி நின்றா. நெஞ்சு துடித்தது. முதுமையின் தளர்ச்சியும் மிதமிஞ்சிய ஆவலும் பொங்க வெப்புசாரத்தில் கரைந்தா. மாமா நெருங்கி வர ஆனந்தக்கண்ணீரால் அவரைக் குளிப்பாட்டினார். 

எல்லா வீரர்களையும் போல மாமாவும் விறைத்த பார்வையுடன் நேர்முகம் காட்டி நடந்தார். மூத்தம்மாவால் தாள முடியவில்லை.

“மனெ மம்மனிவா”

ஆங்காரமாய் கத்தினா. அது அவவின் அடித் தொண்டையிலிருந்து வந்தாலும் அடங்கிய சத்தமாய் மாமாவின் குண்டுப் பொதியை தாண்டி அவரின் நெஞ்சை உலுக்கியிருக்க வேண்டும். தலையை திருப்பாமல் இலேசாக ஓரக்கண்ணால் மூத்தம்மாவைப் பார்த்து சிரித்தார்.

இப்போது இராணுவ அணிவகுப்பு சென்ற வீதி வெறிச் சோடிக் கிடக்கிறது. திரும்பவும் மாமாவை காணும் ஆவல்! ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்காவலரனுக்குச் சென்ற மாமா இன்னும் வீடுதிரும்பவில்லை. இவ்வழி திரும்பி வருவார் என்ற எதிர்பார்ப்பு.

எனினும் இராணுவ அணி தினமும் மூத்தம்மாவின் திசை நாடி வருகிறது. அதில் மாமா இல்லை. மாமாவின் சிரிப்பு விழுந்த இடத்தில் குந்தியபடி மூத்தம்மா அழுதுகொண்டிருந்தா.


நன்றி- மீள்பார்வை



Saturday, 4 June 2016

சிறுகதை

இரு வீடும், மற்றும் “அன்ரியும்”

கொழும்புக்கு குடித்தனம் வந்து ஒருவருடத்தில் இப்படியொரு பிரிவு வருமென்று நாங்கள் நினைத்திலோம். கொழும்புக்கு வருவதற்கான முன் ஆயத்தங்கள் ஆறுமாதகாலமாக நடந்தேறின. அந்த இந்தாவென அதுதள்ளிப் போய் கொண்டே இருந்தது. 

இடையில் கடும் மழைபிடித்து பிரதான வீதிகளும் காட்டு வெள்ளத்தில் அமிழ்ந்து போயின. ஒரு விடிகாலைப் பொழுது சிலுசிலுத்த மழைத்துளிகளை அலட்சியப்படுத்தி புறப்பட்டு இடையில் பாதைதெரியாத நீர்கோபுரங்களைகண்டு மிரண்டுஇ மறுபடியும் வீடேகி இப்படி ஏராளமான தடைகளைத் தாண்டித்தான் ஈற்றில் கொழும்பு வாசம் வாய்த்தது.

கொழும்புச்சூழலில் ஆர்ப்பாட்டமான ஆடம்பர வாழ்க்கை ஒன்றை சோடித்து வாழும் நகரத்து மக்களிடை ஒரு நடுத்தர கிராமத்துக் குடும்பம் வாழ்வை தொடங்குவதென்பது பெரும் சுமையாக முன் நின்று அச்சுத்தியது.

திருமணம் முடித்த புதிதில் விடுமுறை தினங்களில் ஊருக்கு கிளம்புவதென்பது இன்பமயமாகத்தான் இருந்தது. பயணத்தில் ஒருநாளும் வீட்டில் ஒருநாளுமாய் சிலகாலம். பின் இதுவே அலுப்பாயிற்று. பிரிந்திருக்கவும் சேர்ந்திருக்கவும் முடியாத அவஸ்தை ஒருவருடமாகியும் “என்னஒன்றுமில்லையா” என வயிற்றை உற்றுப்பார்க்கிறார்கள். என அவள் வேறு இருள் படிந்த முகத்துடன் முறையிடுகையில் சூன்யம் வந்து கவ்விக்கொள்ளும். அவளுக்கு சடுதியாக கிராமத்தை விட்டும் கிளம்பி “ஒருமாதிரிப் பார்வை” களிலிருந்து தப்பவேண்டும். இந்த மன அவசங்களுக்கு முற்றுப் புள்ளிதான் கொழும்பு வாசம் என முடிவாயிற்று.

ஊருக்குத் திரும்பும் முதற்கட்டமாக – சாமான்களை மூட்டை கட்டிவேனில் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். பக்கத்து “அனெக்ஸி”லிருந்து அன்ரியும் வந்திருந்தா. நடுநிசிக்குள் புறப்படவேண்டும் என்ற தீர்மானதத்தின்படி பரபரவென்று வேன் நிறைய சாமான்களை அடையத் தொடங்கினார்கள். 

கீழ் தளத்தில் வீட்டு உரிமையாளர்கள் இருந்தார்கள். மேல் மாடி இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டுஇ பிரத்யேக வசதிகளுடன் இரு குடும்பங்கள் வசிப்பதற்குத் தோதாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இரு வீடுகளுக்கும் வெவ்வேறு கதவுகளும் படிகளும்.
இவர்கள் குடியிருந்த அயல்வீட்டில் தென்மாகாண குடும்பமொன்று குடியிருந்தது. வீட்டிற்கு குடிவந்த மறுகணமே மனைவியையும்இ மாமியையும்இ பிடித்து அயல்வீட்டினருடன் அறிமுகம்செய்ய இவன்தான் தள்ளாத குறையாக தள்ளிவிட்டான். அவர்களும் நன்கு அறிமுகமாகி அங்கு வசிப்போரின் மனதில் இடம்பிடித்துவிட்டனர்.

மேல் மாடியில் உசுப்புக் காட்டினால் கீழ்தளத்தில் உள்ளவர்கள் சட்டென உணர்ந்து கொள்ளுமாற்போல் இந்தவீட்டின் அமைப்பு வாய்த்திருந்தது நிலவறை ஒன்றில் தட்டுமுட்டு சாமான்கள் குவிந்துகிடந்தன. 

புதிய முகம்இ புதிய இடம்இ சிக்கலான பாஷை அடிக்கடி துண்டிக்கப்படும் நீர் என எல்லா நெருக்கடிகளுக்கும் இவன் மனைவிதான் மிகக்கடுமையாக ஈடுகொடுக்க வேண்டியதாயிற்று.

திருமணம் முடித்த புதிதில் ஒரு குழந்தைக்கு ஏங்கிய ஏமாற்றத்தின் சமருக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்தாயிற்று. மொழுமொழுவென்று கணத்த வயிற்றுடன் அவளைப் பார்க்கையில் உள்ளூரக்குதிக்கும் உவகை எழுத்தில் மாளாது. தனிக் குடித்தனம் இவனைவிடஇ அவளைத்தான் வாட்டி எடுத்தது.

காலையில் இவன் அலுவலகம் செல்லக்கிளம்புகையில்இ தனிமையின் இருள் கவிழ்ந்து அவள் முகத்தை மூடும். விழிகள் பிதுங்கி மாலை வரும்வரை படிக்கட்டில் தவிக்கும் அவள் மருண்ட விழிகளே இவன் கம்பியூட்டரிலும் தத்தளிக்கும். 

கர்ப்பத்தின் அவஸ்தை தனிமையின் கண்ணுருட்டல் எல்லாவற்றையும் ஏககாலத்தில் துடைத்தெறிய ஊரிலிருந்து யாராவது திடுதிடுப்பென பிரசன்னமாகி விடுவார்கள். சிறிய வீட்டில் மத்தாப்பு வெடிக்கும். சந்தோஷ சாகரத்தில் இவனை விட அவளே அதிகம் திளைப்பாள். ஒரு மாத இடைவெளி விட்டு வருகை தரும் மாமியின் தரிசனம் உவகை தரும். கூடவே உப்பு தேசியும்இ பொறித்த மீனும் கட்டித் தயிரும் மணக்கும். தொப்புள் விழுந்த பூமியிலிருந்து எதுவந்தாலும் அது தித்திப்பான அறுசுவைதான்.

இதமான காற்று இணைந்திருந்து நிலாவை ரசிக்கவும் கவிதை பகரவும் அருகில் அவள் வயிற்றுள் வளரும் உயிரின் அசைவும் எகிறலும் சிலிர்ப்பூட்டும். “இதோ கைய வெச்சிப்பாருங்க என்னமா உதைக்கிது.” அவள் வயிற்றில் கைவைத்து அழுத்தும் போது கிச்சுகிச்சு மூட்டும் குழந்தையின் உதைப்பு உயிரே உறைகிறாற் போல் மனம் உருகி வழியும். யந்திர வாழ்க்கையில் பத்து மாதம் ஒரு தூசாகப் பறந்து போயிற்று.

வழியனுப்ப இரவு 12மணிக்கே வீட்டு உரிமையாளரும்இ அவர் குடும்பமும் மற்றும் அன்ரியும் எழுந்து வந்துவிட்டார்கள். குழந்தை பிறந்த புதிதில் அவர்களின் குடும்பம் வந்து பார்த்துவிட்டு போன போது. “இன்டக்கி அன்ரிட ராத்தா வந்தாஇ “இன்டக்கி கீழ் வீட்டுக்காரர்ர தங்கச்சி வந்தா என தினமும் வரவுகள். இவன் மாலையில் வீடு திரும்புகையில் மகிழ்வூட்டி நின்றன. கண் மூடிதிறப்பதற்குள் ஒருவருடம் கழிந்திற்று. குழந்தையும் பிறந்து 20 நாட்களாகி விட்டது.

ஊரிலிருந்து டெலிபோனுக்கு மேல் டெலிபோன் “பிள்ளையபார்க்க வேண்டும் கூட்டிவாருங்கள்”.

அலுவலகத்திலும் அதிக வேலைப்பளு பணமுடை என நாட்கள் நகர்ந்தது. ஈற்றில் இன்று ஊர் போவதென ஊர்ஜிதமாயிற்று.

குறுகிய கால நட்பில் நெஞ்சம் நெகிழ்கிறது.  “உங்களைப் போல ஒருபெமிலி இனி வாய்ப்பாங்களோ தெரியா”. அன்ரியும் வீட்டுக்காரரும் அங்கலாய்த்தனர். மனைவியையும் மாமியையும் அணைத்தப்படி விசும்பும் ஒலி இவன் நெஞ்சைப் பிசைந்தது.

அவர்களின் பிள்ளைகளும் எழுந்து ஜன்னல் இடுக்கால் தலை நிமிர்த்தி பார்த்துநின்றன. தூக்கம் நிறைந்த அவர்களின் விழிகளிலும் ஏக்கம் தேங்கிக்கிடந்தது.

“நீங்க ஒபீசுக்கு போனாஇகீழ்வீட்டுப் பிள்ளைகள் என்னோடவந்து பேசிக்கிட்டு இருப்பாங்க ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுத்தான் அவங்கள கூட்டிப்போவாங்க அந்த பிஞ்சுக் குழந்தைகள் பற்றி மனைவி சொன்னது மனதில் தைத்தது.

நாங்கள் குடியிருந்தசூழல் மூவினம் கலந்து வாழ்ந்த ஒரு இறுக்கமான சூழல். அயல் வீட்டினருடன் சுமூகமான உறவு இல்லாலிட்டாலும் பகையுணர்ச்சியும் இடைஞ்சலும் இல்லாத மனிதர்கள். தானுண்டுதான் வேலையுண்டு என ஆலாய் பறக்கும் மனிதர்கள்.

எமக்கு அடுத்த தெருவில் மனைவியின் தோழி தன் கணவருடன் குடியிருந்தாள். இதில் ஆச்சர்யம் நாங்கள் வந்து ஐந்து மாதங்களின் பின்னர்தான் அவள் வீட்டு விலாசம் கிடைத்தது. பின்பு இருவரும் அங்குமிங்கும் நடைபோடத் தொடங்கி விட்டார்கள். பழைய சிநேகிதம் புதிய இடம் நட்பின் அவசியத்தை அதிகம் வலியுறுத்தியது. நேற்றுத் தான் கணவருடன் வந்து குழந்தையையும்இ அவள் தோழியையும் பார்த்து விட்டுப்போனாள்.

மாமியின் நெருக்கமான உரையாடலின் ஊடே மெல்லிய அழுகை ஊடறுத்து இவன் காதை நிறைத்தது. 

பிரசவவலி கண்ட அர்த்தராத்திரியில்இவீட்டு உரிமையாளரின் மனைவிதான் கூட உதவிக்குவந்தா சிங்கள மொழி தெரியாத இவர்களுக்கு அவவின் வருகை ஒரு கடாட்சம் போல் ஆகிவிட்டது. அர்த்த ராத்திரியில் ஆட்டோ பிடித்து மனைவியை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தது முதல் எல்லாப்பணிகளையும் அவவே கூடநின்று செய்தா. மாமி விம்மலினூடே இவ்வுதவிகளை நினைவுபடுத்திஇ கடைசி வரை உங்கள மறக்க முடியாது என சிணுங்கத்தொடங்கினார்.

பஞ்சுக்குவியலாய் குழந்தை துணியால் சுற்றப்பட்டு மனைவியின் கையிலிருந்தது. அவனை இழுத்து வைத்து இருவீட்டாரும் கொஞ்சிக்கொஞ்சி சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். 

இவனுக்கும் தர்ம சங்கடமாயிற்று. இன்னும் கொஞ்சகாலம் தங்கியிருக்கலாமே என்ற உணர்வின் உந்தல் இந்தப் பாசமழையில் பீறிட்டுக்கிளம்பியது. 

உறவுகள் மனிதநேயம் எல்லைகளையும்இ பிரதேசங்களையும் கடந்து மனங்களில் ஊடுருவிப் பாயும் கடவுளின் அற்புத ஜாலம் குறித்து இவன் ஆச்சர்யத்துடன் பிரமித்து நின்றான். எங்கேயோ பிறந்து எங்கேயோ வளர்ந்து இவர்களைப் பிணைத்து பிரியும் தருணம் ஒரு துளி நீர்க்கசிய வைத்த அற்புதம்தான் களங்கமற்ற உறவின் ஆதாரமாகும்.

அன்ரியின் மருமகன் மாடிப்படி விளக்கு எரியும் ஒளியில் நனைந்தபடி இறங்கிவந்து கை குலுக்கினார். அடிக்கடி டெலிபோன் எடுங்கள் என்றார். அவரைப் பற்றிய பின்னணிக் கனவுகள் ஒரு சினிமாவின் பின்புலக் காட்சியாய் இவன் மனதில் விரியத் தொடங்கின.பழகுவதற்கும் பார்ப்பதற்கும் வசீகரமான மனிதர். அவரின் ஆங்கில மொழித்திறமை எதிரில் நின்று பேசுபவரைக் கூட திணறடிக்கும்.

இவர்களது “அனெக்ஸி”ன் பொதுக் கதவினை ஒட்டினாற் போல்தான் அவர்களின் பிரதான வரவேற்பு மண்டபம் அமைந்திருந்தது. அயலவரின் அமைதிபற்றி அவருக்கு கிஞ்சித்தும் கவலை கிடையாது. ராத்திரி இரண்டரை அல்லது மூன்று மணிக்கு வீடு திரும்புவார். கதவு தட்டும் ஓசையால் நான்கு வீடுகள் தூக்கம் கலைந்து முணுமுணுக்கும். குறிப்பாக எமது நிலையோ சொல்லிமாளாது. இதயத்தில் அடிப்பது போல் படீர்படீரென விடாமல் தட்டிக் கொண்டே இருப்பார். அவர் மனைவியோ அன்ரியோஇ வந்து கதவு திறக்கும் ஓசையைத் தொடர்ந்து அவரின் வசைமாறி காதைஅடைக்கும்.

அருகில் தூங்கும் மனைவி விழிப்புற்று நச்சரிப்பாள். “என்னப்பா இந்த மனுஷன் நேரம் கெட்டு வாரதும் சத்தம் போடுறதும்இ அடுத்தவங்களப் பற்றி கவைலயே இல்லாத ஜன்மம் அவளின் எரிச்சல் அடங்குவதற்குள் அவரின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை ஆரம்பமாகிவிடும்.

“பரத்தட்டுவானிஇ காது செவிடாடி பரவேச நான் எவ்வளவு நேரமா தட்டுறன்” அன்ரியைத் திட்டுவார். இப்படி அகால நேரத்தில் அவர் திட்டுவதைக் கேட்க மனசு அலறித் துடிக்கும். மனைவிக்கும் விழிகளில் நீர்துளிக்கும். சற்றைக்கெல்லாம் அவர்மனைவியும் சேர்ந்து அன்ரியை திட்டுவார்கள். காதில் ஒலி வாங்கிவைத்து பேசுவது போல் எம்மை அந்தநாசகாரச் சொற்கள் பிய்த்தெடுக்கும்.

“நாங்க தாரத திண்ணுட்டு மரியாதயா இருடி இல்லாட்டிபோ செத்து தொலை” அவருடன் அன்ரியின் மகளும் சேர்ந்து அவவை அவமானப்படுத்துவதுதான் ஜீரணிக்க முடியாத வேதனையைத் தந்தது.

“என்ன பிரதர் எனிதிங் டெல்மீ” திடீரென அவர் இவன் பின்னணிக் கனவைக் கலைத்தார். “நத்திங்பிரதர்” என்றவன் சிநேகிதமாக சிரித்து வைத்தான். இன்னும் பிரியா விடை விசும்பல்கள் ஓயவில்லை. அன்ரி மனைவியின் முகத்தை தடவியபடி ஏதேதோ கூறிக்கொண்டிருந்தா.

“மறுகா கொழும்புக்கு வந்தா கண்டிப்பா வரனும் பிள்ளய கூட்டிட்டு வாங்க” இன்னும் எதுவெதுவோ ஓர் ஆவல் தவிப்பு எல்லாமே சொற்களாய் விழுந்தன. அவவுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல் இவன் மனைவிதான். அவளின் பிரிவு அவவை ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளியதை இவனால் சட்டென உணரமுடிந்தது.

மருமகனும் மகளும் சேர்ந்து வசைபாடி முடிய பாத்றூமில் அன்ரியின் அழுகைச் சத்தம் நிறைந்திருக்கும். அவர்களின் பாத்றூமுக்கு அருகில்தான் இவர்களின் வீட்டுக்கு வரும்பின் கதவு இருந்தது. தேம்பித் தேம்பி அன்ரி தண்ணீரை முகத்தில் வாரியிறைப்பது தெளிவாக கேட்கும். இவன் மனைவி எழுந்து உட்கார்நது கொள்வாள். தினம் நடக்கும் இந்தச் சம்பவங்கள் அவளை வெகுவாக இம்சைப்படுத்தின.

அன்ரியின் ஓவென்ற கதறல் ஒலி கீழ் வீட்டாரையும் உசுப்பிவிடும். சாமத்தில் எழுந்துவந்து அவவின் மகளை அடக்கமாக ஏசிவிட்டுப் போவார்கள். அயல் வீட்டு சிங்களவர்கள் இதுபற்றி பொலிசில் முறைப்பாடு செய்வதாக கூறிப்பார்த்தார்கள். 

இவன் காலையில் அலுவலகம் கிளம்புகையில் அன்ரி கைநிறைய சாமான் பொதியுடன் வீதியில் எதிர்ப்படுவா. நேற்றிரவுச் சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தும் அவவின் கலைந்த தலை முடியும் சிவந்த விழிகளும் பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கும். ஒரு இலட்சம் அவமானம் கலந்த சிரிப்பு அதில் வேதனை இழையோடும். எல்லாவற்றையும் புதைத்தபடி “என்னா ஒபிசுக்கா” என்பா. அவவின் விழிகளில் பாசத்திற்கும் ஆதரவிற்கு மான கெஞ்சல் தவித்துக் கொண்டிருக்கும்.

வேனுக்குள் எல்லாச் சாமான்களையும் அடைத்தாயிற்று சில பொருட்கள் அடைய முடியாமல் வீதியில் விரவிக்கிடந்தன. அவை வேனில் மேல் பகுதிக்கென ஒதுக்கப்பட்டதாக வேலையாள் சொன்னான்.

“சரி நேரம்போகுது ஏறுங்கோ என இவன் அவசரப்படுத்தினான். இப்போது அன்ரியின் கையில் குழந்தை இருந்தது.” “மனைவியைப் போல பபா சிவப்பு”  என அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்ளும் அன்ரி பவ்யமாக குழந்தையை அணைத்தபடி வெறித்துக் கொண்டிருந்தா.

அன்ரி மூன்று பிள்ளைகளின் தாய். ஒரு ஆண் இரு பெண்கள். அமெரிக்காவில் 15 வருடம் கணவருடன் வாழ்க்கை. ஆடம்பரமாக வாழ்ந்தவர்கள். கணவரின் மரணத்துடன் அமெரிக்காவுக்கு “குட்பை” சொல்லிவிட்டு இலங்கைக்கு திரும்பி விட்டார்கள். அந்திம காலத்தில் ஆண் துணையற்று பிள்ளைகளை வளர்த்து வாழ்க்கையும் அமைத்துக் கொடுத்தபின்பு அந்த பிள்ளைகளே தாயை சுமையாகவும் தொல்லையாகவும் நடாத்தும் அவலம்

யாருக்கும் நேரக்கூடாது இவன்அடிக்கடி மனைவியிடம் இதைக் கூறிக்கொள்வான். 

அன்ரி பற்றிய அனுதாப அலை அந்தப்பேட்டையில் எல்லோர் மனதிலும் கவிழ்ந்திருந்தது. இது அளவுக்கும் தெரியும். இரவுச் சண்டை முடிந்த காலைஇ இவன் மனைவியிடம் வந்துஇ முறையிடுவாஇ “மகள் எனக்கு வெளியில போக முடியல்ல வெக்கமா இருக்கு” இவள் ஆறுதல் படுத்துவாள். ஈற்றில் அன்ரி பிள்ளைகளை விட்டுக் கொடுக்காமல் பரிந்துபேசுவா  “சரி மவள் அவ அப்படித்தான் முன் கோபக்காரி. இரவில எசுவாஇ வெள்ளென சரியாப் போயிரும்” என்பா. அன்ரியின் பிரதி பிம்பங்கள் எப்போதும் அவவை எமக்குள் ஓர் அநாதைபோல வேதனையுடன் நோக்கவைத்தன.

எல்லோரும் வேனுக்குள் ஏறியாயிற்று இவன் இறுதியாக விடை பெற்றான். ஏக குரலில் “அல்லாட காவல்” என்ற ஆசிர்வாதங்கள்இ பனி விசிறும் இரவின் குளிர்மையை தாண்டி மனசில் சில்லிட்டன. அன்ரி குஞ்சை பறிகொடுத்த கோழியாய் மிகுந்த ஆதங்கத்துடன்  வேனை சுற்றியபடி வந்து ஏதோ கூறினா. 

எங்கள் மனங்களின் உக்கிரம் தெரியாமல் வேன் வேகம் பிடித்தது. ஒரு திக்கற்ற பாலைவனத்தில் அன்ரி மட்டும் நின்று தவிப்பதைபோல் இவன் விழிகளில் அவவின் உருவம் மட்டும் ஆரோகணித்துக்கொண்டிருந்தது.

நன்றி- பிரவாகம்



Tuesday, 3 May 2016

சிறுகதை

அந்திமழை


“நீங்கள் தந்த “விசிடிங்கார்ட்” விலாசத்திற்கே இக்கடிதத்தை எழுதுகின்றேன்.” 
மழைக்காலம். கனதியற்று சிலுசிலுவென அழுதுகொண்டிருந்தது வானம். தலை நகரத்து அழுக்குகளை குத்தகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு அசுத்தங்கள் வீதியை நிறைக்கின்றன.

நீங்கள் ஆமர்வீதியில் நின்றீர்கள்.  “குடைகொண்டுவரவில்லை” என்ற மடமையில் வசைபொழிந்தபடி பஸ்சுக்காகக்காத்து நிற்கும் உங்களில் விழிவைத்து நின்றேன் நான்.

மாலையின் வயதை இரவாக உயர்த்திக் காட்டியது இருள். மழை இலேசாகத் தூறினாலும் நேரேநெஞ்சை நிமிர்த்தி “என்னில்விழு” என்று தாரைவார்க்க முடியாது. அப்படியொரு சீராகத்தூறிக் கொண்டிருந்தது.

குடைக்குள் நங்கூரமிட்ட சில உடல்கள் வெளியே தலை நீட்டி “பஸ் வருகுதா’ என வீதியைப் பார்ப்பதும்இ கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதுமாய் அவஸ்தைப்பட்டனர். எனினும் நீங்கள் சாவகாசமாக நிற்கிறீர்கள்.

அருகே ஒரு பெட்டிக்கடை சினிமா நட்சத்திரங்களின் படங்களை தன்னில் மாலையாக வரித்துக்கொண்டு பிஸியாக இருந்தது. அதற்குள் பீடாஇ பாபுல் வெற்றிலை வகையறாக்கள். சில குமர் பெண்கள் பெட்டிக்கடைக்காரனிடம் சிரிப்பும் கும்மாளமுமாய் அமர்க்களப்பட்டனர். நீங்கள் புறக்காட்சிகளைச் சுவாரஸ்யமாக அவதானிப்தை நான் பார்க்கிறேன்.

அந்தப்பெண்களின் விழிகளில் இரை தேடும் வெறியிருந்தது. வீதியோரங்களில் களிநடனம் புரியும் வசீகரமும் வேண்டுமென்றே மார்பைத்தூக்கி நிமிர்த்தியிருக்கும் சில்மிஷமும் உங்களை ஒருகணம் திணறடிக்கிறது.
உங்கள் மனம் பரபரப்பதை உணர்கிறேன். ”பேரம் பேசும் தலமாக அந்தப்பெட்டிக்கடை. சுலபமாகக்கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள். திடீரென உங்களை அச்சம் வந்துகௌவுகிறது. இளமையின் மதர்ப்பில் தளதளக்கும் அழகிகள் கூட்டம் வசியம் செய்தது. பிரயாசைப்பட்டுஇ நீங்கள் விழிகளை விடுவித்து வீதியில் எறிகிறீர்கள்.
தூவானமே மழையாகியது. அருகிலிருந்த ஹோட்டலுக்குள் நுழைகிறீர்கள். “பிளேன்ரீ”யை உறிஞ்சியபடி மழையின் சங்கீதத்தில் லயித்திருக்கின்றீர்கள். 
உங்களின் எதிரே நானும் அமர்கிறேன். ஹோட்டலில் அவ்வளவு சனமில்லை. வாழ்வின் வனப்பையும் மதர்ப்பையும் சுவாசமாகக்கொண்டு வாழும் உங்களுக்கு வாழ்க்கை தன்பக்கத்தை புரட்டிக் காட்டியது.
வானத்தைப் புரட்டிப் போட்டால் பூமியைக்கவிழ்த்துக் கொட்டினால் என்னவெல்லாம் உதிரும். கடல் வற்றினால் எப்படி இருக்கும். எல்லாவற்றையும் என்னைப் பார்த்த முதற்பார்வையில் அவதானிக்கிறீர்கள்.
தோளில் அடம்பிடித்துத் தொங்கிய கைப்பையை அவதானத்துடன் உருவி மடியில் வைத்துக் கொள்கிறேன். நீலக்குடையின் கைப்பிடி மட்டும் வெளியே தலை நீட்டியபடி பராக்குப்பார்த்தது. 
மழை இன்னும் வலுக்கத் தொடங்கியது. டிஸ்கவரி செனலில் மட்டுமே கண்டு வியந்த பெருத்த எலிகள் உங்கள் பாதங்களில் உஷ்ணத்தை உமிழ்ந்தபடி கடைமுழுக்க ஓடித்திரிந்தன. விழிகளை இடுக்கி காலுயர்த்தி உற்றுப்பார்க்கும் வெள்ளை வெளேரென்ற எலிகள்.
திடீரென உங்கள் முதுகந்தண்டில் நண்டூர்ந்திருக்கவேண்டும். குனிந்திருந்த நீங்கள் சரேலென நிமிர்ந்து அதிர்கின்றீர்கள். எதிரே இருந்த நான் உங்களையே வெறித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். துணுக்குற்று உங்கள் விழிகள் என்னை துளைக்கின்றன.  உங்களுக்கு அழகான விழிகள்இ குறுகுறுவென்று எதையும் அலைந்து கௌவுகின்ற துடுக்குப் பையன் போல்இ துருதுருவென்று சுழலும் விழிகளின் வசீகரம் எனக்குப் பிடித்தது.
“நீங்க கொழும்புக்கு புதுசா”? 
எனது கேள்வி பிசகின்றி விழ நீங்கள் சுற்றமும் பார்க்கின்றீர்கள் என் இதழோரம் கேலியாய் ஒருசிரிப்பு முகிழ்ந்து உதிர்கின்றது.
“ஒங்களத்தான்இ நீங்க கொழும்புக்கு புதுசா”? 
மறுபடியும் நான் நீங்கள் சுதாரித்துக் கொண்டுஇ என்னை நோக்கி மெலிதாகப் புன்னகைக்கின்றீர்கள். ஒரு ரோஜா முகிழ்ந்து பாதி இதழ் விரிந்து இதோ முழுவதும் மலரப் போகிறேன் என்ற பாவனையைப் போல் அந்தச் சிரிப்பு. அது ஒளிர்ந்த முனையிலிருந்து உங்கள் குரலினிமை பிறக்கிறது. 
“இல்லை 10 வருஷம்” என்கிறீர்கள். 
“எங்க இருக்கிறீங்க”
“தெஹிவளையில் 
 “என்ன செய்யுறீங்க” 
“தனியார் கம்பனியில வேலை செய்யிறன்” 
நான் கேட்பதும் நீங்கள் சொல்வதுமாக இருவரிடையே மௌன முடிச்சுக்கள் நெகிழ நீங்கள் இயல்பாகி என்னைக் கேள்விகளால் துளைபோட ஆரம்பித்தீர்கள்.  
மழை இன்னும் ஓய்ந்தபாடில்லை. கடை முன்றலில் ஏகப்பட்ட சனநெரிசல் சிறுகுடைக்கு அடங்கமாட்டேன் என்பது போல் மழை அதிக இரைச்சலுடன் கொட்டவாரம்பித்தது. 
பெண் மூடிவைத்த புத்தகம். திறந்து படிக்கும்போதுதான் உள்ளே இருப்பது தத்துவமா? கவிதையா துயரமா என்ற அனுபவம் நமக்கு ஏற்படுகிறது. உங்களிடம் என்னைத் திறந்து காட்டுகிறேன். என் கவிதைகளின் அவலமும் அலறலும் உங்கள் நெஞ்சை சுடுகிறது. வரிக்கு வரி சமுத்திரத்தின் பேரிரைச்சல். நீங்கள் படிக்கவென்றே இத்துணை காலம் நெஞ்சுக்குள் தேக்கிவைத்திருந்தேனோ!? உங்களைப் பார்த்த கணத்தில் மட்டும் ஏன் எனக்கு நம்பிக்கை துளிர்த்தது.  என்வாழ்வைப்போல் இதுவும் புதிராகவே தெரிகிறது. 
அடிக்கிற அம்மாவின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அழும் சின்னக் குழந்தை மாதிரி நீங்கள் என்னைத் தவிர்த்து விலக விலக நான் உங்களிடம் எனது கதையை கூறிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
“எனது பெயர்பாத்திமா ஊர்காலி எனக்கு மூன்றுபிள்ளைகள். காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டேன். காதலின் திவ்யத்தில் பிரபஞ்சத்தில் இறக்கை முளைத்துப் பறந்துபார்த்தவர்களில் நானும் ஒருத்தி காதல் கணவன் கைவிட்டுவிட்டான். மூன்று குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற ஆடைத் தொழிற்சாலைக்கு வந்தேன். 
இலயிப்பின்றி எழுந்து கொள்கின்றீர்கள் “மன்னிக்கவும் இந்த இடம் உன் கதைகேட்க உகந்தது இல்ல எனது விலாசம் தாரன் அலுவலகம் வா” என்றுவிட்டு நகரப்போன உங்கள் கரத்தை பலாத்காரமாகப் பற்றுகின்றேன். பிரசவத்தில் அரைவாசி வெளியே வந்து பாதிக்குழந்தை உள்ளேயிருந்தால் உண்டாகும் வலி எனக்குள் படர்கிறது. என் மனசின் சுமையை இறக்கிவைக்க நீங்கள் கடவுள் அனுப்பிய தூதர் என்றே எண்ணுகிறேன்.
“பக்கத்துல என்டரூம் இருக்கு வாங்கஇஸ “உங்களைப் பார்த்தா நல்லவரா” தெரியுது “நான்யாருக்கிட்டயும்இப்படி நடந்துக்கல்ல பிளீஸ் என்டகதயக் கேளுங்க நான் உடைந்துகரைகிறேன். சனங்களின் பார்வை நம் மீது படரத் தொடங்குகின்றது. உங்களுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. “சரிவருகிறேன்” நீங்கள் என்னை முன்னே விட்டு இடைவெளிகள் அதிகமெடுத்து வருகின்றீர்கள். கொட்டும் மழையில் கடைக்கு கடைதாவி வந்த உங்களின் பிரசன்னம் என் மனசுக்குள் மலையாய் உயர்கிறது. 
எனது அறை ஒருஹோட்டலின் மேல்மாடியிலிருந்தது. அங்கு வந்த பின்புதான் அதற்குள் கால்வைப்பதே பாவம் என்ற உணர்வு உங்களுக்குள் ஊர்கிறது. இலேசான நடுக்கத்துடன் அறைக்குள் நுழைவதை நான் அவதானிக்கின்றேன். உங்களுக்கு அசௌகரியங்களை ஏற்படுத்தியற்காக என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.
உங்கள் திருவடியில் நான் அமர்ந்திருக்கின்றேன். “தறுக்கு” வைத்து மூடப்பட்டபுத்தகத்தைத் திறக்கின்றேன்.
ஆடைத் தொழிற்சாலையில் அறிமுகமான நண்பி அதிக பணம் சம்பாதிக்க “பார்ட்டைம் ஜொப்” இரிக்குதுஇ வா” வென்று என்னை அழைத்து வந்தாள். மருதானையில் ஒருஹோட்டல் ரூமில் என்னை இருத்திவிட்டு போய்விட்டாள். உள்ளே ஒருவன் வந்து பேரம் பேசும் வரை அந்த ”ஜொப்” இதுதான் என்று எனக்குத்தெரியாது. 
ஒரு கைதிபோல அந்த அறைக்குள் உழன்றேன். உணவும் உடையும் வந்தது. நண்பி என்ற துரோகி என்னை அந்த ஹோட்டலுக்கு விற்று விட்டசெய்தி என்னைத் துடிக்கவைத்தது.
என் அதரங்கள் துடித்தது நெஞ்சு வெடித்து கேவுகிறேன். தன்னுணர்வற்று என் துயரத்தில் தோய்ந்திருந்த நீங்கள் என் தலையை ஆதுரமாகக் கோதிவிடுகின்றீர்கள். ஆண்டவா அந்தத் தொடுகையால்தான் எத்தனைகோடி அமைதியைத் தந்தாய் நன்றி.
அழுகையினூடே என்கதையைத் தொடர்கிறேன். ”அந்தஹோட்டலில் எனக்காகத் தலைக்கு 2000 வாங்குவார்கள். எனக்கு கிடைப்பதோ 500 மட்டும். வாரமொருமுறை எனது பிள்ளைகளைப் பார்த்துவருவேன். வாழ்க்கை – உடம்பை விற்று உடலுக்குச் சோறுபோடுகிறது. ஒவ்வொருஆணின் படர்தலும் என் இரவுகளைச் சுட்டெரித்தன. கலவி என்பதை சொர்க்கமாய் அனுபவித்த நான் என்னில் ஊரும் நாகங்களை அனுமதித்தபடி மரக்கட்டையாகினேன்.
என்னைக்கட்டியவன் “தூளுக்குஅடிமையானவன். ஒருநாள் வீட்டுக்கு ஒருவனை அழைத்துவந்தான். நண்பர் எனஅறிமுகப்படுத்தி அவனுக்கு டீபோடு என்றுவிட்டு வீதியில் இறங்கிஓடினான். “எங்கேபோறீங்க?” என்றுகத்தினேன். “பிஸ்கட்வாங்கிவாரன்” என்றவனின் குரல் உடைந்து விழுந்தது. பிள்ளைகள் பாடசாலைக்குச்  சென்றுவிட்டிருந்த காலை நேரம். 
நண்பனாக வந்தவன். என்னைக் கட்டிலில் தள்ளி சூறையாடினான். “ஏனடா இப்படிச்செய்தாய்”? என்ற விம்மலிடையே அவன்கூறிய பேரிடி இணைந்து வெடித்தது.
“உன் புருஷன் தூளடிக்கவாங்கின கடன் தலைக்குமேல ஏறிட்டு தாரதுக்கு வழியில்ல  சரி உன்பொண்டாட்டிய ஒருதடவைதா என்றன் கூட்டிவந்தான் போயிட்டான். “அன்று போன கணவன்இ இன்னுமில்ல  அவன் நண்பன்தான் அடிக்கடி “கடனை” தீர்த்து போகவந்தான். உங்களுக்கு தெரியுமா நான் மக்காபோய் “உம்ரா செஞ்சவள் என்ன பயன் என்னையும் கிருபையுடன் நோக்க அருள் விழிகள் இல்லையே!
நீங்கள் பேரிடி விழுந்தவர் போல் இடிந்து போகிறீர்கள். பக்கத்து அறைகளில் சிணுங்கல்கள் பேரம் பேசல்கள் ஓர் ஆணின் துவம்சத்தில் சிதையும் பெண்ணின் வேதனைகள் எல்லாம் மிகத் துல்லியமாகக் கேட்டன.
மழையின் வேகம் குறைகிறது. இரவின் உக்கிரத்தில் தலை நகர் விழாக் கோலம்பூண்டிருந்தது. ஜன்னலிடுக்கில் கசிந்து வரும் வெளிச்சம் நாமிருந்த அறைக்குள் சொட்டியது. அந்த அறையே துயரம் படிந்து பிசுபிசுத்தது. எனது புத்தகத்தின் சுவாரஸ்யமான அத்தியாயங்களையும் படிக்கின்றீர்கள்.
“எனக்கு ஒருகூட்டாளி இருக்காருஇ என்ட “பொடிகார்ட்” போல. இந்த ஏரியாவுல அவருதான் சண்டியன். ரூமுக்க அடைபட்டுக் கிடந்தன். “கஸ்ரமர்” இல்ல. வீதிக்கு நானே இறங்கி பேரம்பேசி தொழில்தொடர்கிறேன். ”பொடிகாட்டுக்கு தலைக்கு நூறு மாமூல் ஒருநாளக்கி 5000 அல்லது 6000 வருமானம் வரும். சில நாளக்கி எதுவுமே கிடைக்காது. இந்த  ஹோட்டல்காரங்க மாதமாதம் பொலிசுக்கு இலஞ்சம் கொடுக்கிறாங்க. அதுதான் நாங்க நிம்மதியா இருக்கம். எங்கள்ற ஒவ்வொருத்திக்கும் ஒரு ஆம்பள “பொடிகாட்” இருக்கு. அவங்கதான் எங்கட பாதுகாப்பு. இதுல  வேதன அவமானம் என்னென்டா சில பேரோட புருஷனே. கட்டியவளுக்கு “மாமா” வேல பார்க்குறான்கள்.
திடீரென நாமிருக்கும் கதவு தட்டப்படுகிறது. உங்கள் சர்வாங்கமும் ஒடுங்கி வியர்த்துக் கொட்டுகிறது. சேமித்துவைத்து பாதுகாத்த மானம்  மரியாதை எல்லாம் அம்பலத்தில் கரையப் போகிறது என்ற பயம்  உங்கள் உயிரில் உறைவதைப் பார்க்கிறேன். 
நான் கதவண்டை சென்று தாழ்ப்பாள் விலக்குகிறேன். உங்களுக்கு முகம் தெரியவில்லை. ஓர் ஆணின் கை என் கரங்களுக்குள் எதையோ திணித்துவிட்டு மறைகிறது. தாழ்ப்பாளைப் போட்டுவிட்டு வந்தமர்கிறேன். அதற்குள் தெப்பமாகிவிட்டீர்கள். யாரெனக் கேட்பதற்கும் உங்கள் நாக்கு எழவில்லை. சுதாகரித்தபடி நானே சொல்கிறேன்.
இவன்தான் என்ர “பொடிகாட்” கஷ்ரமர் ரூமுக்கு வந்தா (கொண்டம்) ஆணுறை வாங்கித்தருவது இவன் பணிகளில் ஒன்று. நீங்க என்னோட வருவதப் பார்த்திட்டான். அதான் இது. சிரிக்கிறேன். என் சிரிப்பில் உயிருமில்லை. ஓசையுமில்லை. 
அந்த ஹோட்டல் முழுக்க சுக்கிலத்தின் துர்மணம் வீசுவதான பிரேமை உங்கள் நாசியை நிறைக்கிறது. 
நான் எழுந்துநிற்கிறேன். காய்ந்த திராட்சைப்பழமாய் உலர்ந்திருக்கும் உதடுகளுக்கு சாயம் பூசிமினுக்கம் கொடுக்கின்றேன். நீங்கள் என்னை வாஞ்சையுடன் பார்க்கின்றீர்கள். பவுடரை முகம் முழுக்க அப்பி தலை சீவிக்கொள்கிறேன். என் மனசிலிருந்த கணத்த பாரம் இறங்கிட்டு. என் விழிகள் ஆனந்தத்தில் ஒளிர்கின்றன. 
என் மேல் பச்சாதாபம் மேலிட ஒரு ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டை  நீட்டிஇ இந்தா வைத்துக்கொள் இந்த நரகத்திலிருந்து மீண்டு வேறு தொழிலைத் தேடிக்கொள் என்கிறீர்கள். நான் பிகு பண்ணவே பலாத்காரமாக என்கரங்களுக்குள் நோட்டைத் திணித்து விட்டு வெளியேறிச் சென்றீர்கள். 
உங்கள் முதுகுக்குப்பின் என்குரல் தளதளத்தது உடைந்து சிதறுகிறது.
“இந்த ரூமுக்கு வந்து என்னைத் தொடாம காசு தந்துட்டு போறமுதல் ஆம்புள நீங்கதான் நீங்க நல்லா இருக்கணும் மறுபடியும் என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கின்றீர்கள். 
நான் ஓவென்று அழுகின்றேன். ஓங்காரமாகப் பெய்யும் அடை மழையில் என் அழுகையும் கரைகிறது.


நன்றி- ஞானம்