Monday, 16 July 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் நீர் ஊஞ்சல்

       தொடர் -19

ராசாவை சுட்டுக்கொல்ல இன்னுமொரு ராசா வந்தான். அவன்தான் மாணிக்கராசா என்ற பொலிஸ்காரன்.முஸ்லிம்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாகத் திகழ்ந்தவன். பிள்ளையையும் கிள்ளி தொட்டிலையும் ஆட்டியவன். 

முதன்முதலில் தமிழ் முஸ்லிம் கலவரங்களைத் தூண்டியதற்கு தூபமிட்ட பெருமையும் இவனையே சேரும்.மாஞ்சோலைக் கிராமத்து எல்லையில் தமிழ் முஸ்லிம் கலவரங்களைத்தூண்டி விட்டு அதில் குளிர்காய்ந்த சரித்திர நாயகன்.

கள்ள ராசாவை சுட்டு சாக்கில் கட்டிக்கொண்டு வந்து போட்டார்கள்.துள்ளித்திரிந்த பல ராசாக்களின் சரித்திரம் இப்படித்தான் குரூரமாக முடித்து வைக்கப்பட்டது என்பது நமது காலத்தின் நிஜக்கதை.

கள்ளராசாவில் ஆரம்பித்த காட்டு வாழ்க்கை, இலங்கை இராணுவத்தின் கெடுபிடி,இந்திய இராணுவத்தின் கெடுபிடி, தமிழ் தேசியபடைகளின் கெடுபிடி,ஏன் புலிகளின் கெடுபிடி என எல்லா கெடுபிடிகளுக்கும் தாக்குப்பிடித்தது.

காடுகள் தனக்குள் அடைக்கலம் தேடுபவர்களை காட்டிக்கொடுப்பதில்லை என்பதற்கு எனது வாழ்க்கை முழு சாட்சி. என்னையும் குடும்பத்தையும் அது பொத்திபொத்தி வைத்து வெளியே விட்டிருக்கின்றது. குரங்குகள் கூட உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டாற்போல ஆர்ப்பாட்டமின்றி மௌனமாக எங்களைக்கடந்து போகும். அற்புதமான மலர்களும் காட்டுச்செடிகளும் மணம் வீச எத்துனை இரவுகளும் பகல்களும் எங்களைக்கடந்து போயின நாமறிவோம்.

எனது பதினெட்டாவது வயதில் இந்த ரம்யமான காடு என்னை அச்சுறுத்தியது. வனத்தின் வசீகரிப்பில் முதன்முதலாக அச்சமுற்றது அன்றுதான். ஒவ்வொரு காடும் என்னை மரணத்தின் எல்லைவரை விரட்டியது.கொடூரங்களை என்னில் துப்பியது.என்னை தத்தெடுத்த காட்டின் கரங்கள் இரத்தக்கரையுடன் வெளியே வீசியடிக்க உண்மையில் நொறுங்கித்தான் போனேன்
.
அது எனது பெரியம்மாவின் தலைச்சன் பிள்ளை சகோதரன் ஹயாத்து முஹம்மதுவை தேடிய பயணம். புணாணையில் வைத்து அவனை புலிகள் கைது செய்தனர். பொத்ததானை ஏரியாவுக்குப் பொறுப்பான புலிகளின் தலைவனை யாரோ வெட்டிப்போட்டு போய்விட்டார்கள். 

இடாப்பர் கடைச் சந்தியில் சடலம் கிடப்பதாக தகவல் கிடைத்தபோது நான் விடுமுறையில் நின்றேன். எனது பெரிய மாமாவின் வயலில் காக்கா காவலுக்கு நின்றான்.அவரின் ஒரு காலும் புலிகளின் மிதி வெடிக்கு காணிக்கையாகியது வேறு கதை.(செல்போன் கதைத்துக்கொண்டு ட்ரக்டர் ஓட்டிய சாரதியின் கவனயீத்தால் அந்த மாமாவும் இரயிலில் அடிபட்டு அண்மையில்தான் மரணடைந்தார்,அவரின் பாவங்களை அல்லாஹ் மன்னிப்பானாக)  காக்கா ஒர் அப்பாவி. காக்கிச் சட்டையைக்கண்டால் கூட ஓடி ஒளிந்து விடும் வெகுளி.யாருக்கும் உபத்திரவம் செய்யத்தெரியாத வெள்ளை மனத்தினன்.

புலியை வெட்டியது தெரியாமல் வயலில் இருந்து கடைக்கு வந்திருக்கின்றான்.தெருவில் அதிக சனக்கூட்டம் தென்படவே தூரத்தில் நின்று வேடிக்கைபாhர்த்தபடி நின்றவனை பக்கத்து வயற்காரர் கூப்பிட்டு தம்பி நீ மாமாட வாடிக்கு ஓடிப்போ. இஞ்செ தியாகுவ வெட்டிப்போட்டிருக்காம் அவனுகள் வந்தா பிரச்சின வரும் என்று அவர் வாய் மூடுவதற்குள் புழுதிப் படலத்தை இரைத்துக்கொண்டு வாகனங்கள் வந்து நிற்கவும்,காக்கா ஓடவும் சரியாக இருந்தது.

 ஆறாம் கட்டை முகாமிலிருந்து புலிகளின் படைகள் வந்து சுற்றி வளைத்தன. தூரத்தில் நின்றவர்கள் ஓடித்தப்பினர். இவனும் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். யாரோ இவனையும் நிற்கும்படி கூப்பிட்டிருக்கினம். இவன் கால்கள் வரம்புகளில் அடிபட்டு சேற்றில் மிதிபட்டு மாமாவின் வாடிக்குள் விழுந்தன.

விசாரித்திருக்கின்றார்கள். முடிவில் அவனை பிடித்து ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். தியாகுவை வெட்டியவன் சிரித்துக்கொண்டிருக்க ஒரு நுளம்பைத்தானும் அடிக்க வக்கில்லாதவனை எக்காளச்சிரிப்புடன் பிடித்துக்கொண்டு போனார்கள்.

 எங்களது கடைக்கு முன்னால் புலிகளின் வாகனங்கள் இரைந்து சென்றதையும் சேர்ட்டை கழற்றி பின்னால் கைகள் கட்டப்பட்டு காக்கா ஜீப்புக்குள் குந்திக்கொண்டு செல்வதையும் கண்டேன். அப்போதும் அவன் முகத்தில் அந்த அப்பாவிச்சிரிப்பும் மிகுந்த நம்பிக்கையும் இருந்தது.என்னை ஒன்டும் செய்யமாட்டார்கள் என்ற ஒளிக்கீற்றை என்னால் காண முடிந்தது.

அவர்களின் முகாமிற்கு வாப்பாவுடன் நான் சைக்கிளில் சென்றேன்.கரியரில் ஏறிக்கொண்டு செல்லும் போது வழியில் சனங்கள் கூடி நின்று விவாதிப்பதைக் கண்டேன்.சில புலிக்குட்டிகள் வீதியில் நின்றபடி புலனாய்வு செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.அவர்களின் பிஞ்சு மூளைக்குள் கொலை செய்தவன் சிக்குப்படாமல் போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.ஆளாளுக்கு துயரத்தை பங்கிட்டபடி நிற்பதைக்கண்டேன்.

நாங்கள் முகாமை அடையவும் பெரியம்மா ஆறாம் கட்டை முகாமிற்கு பிரசன்னமாகவும் சரியாக இருந்தது. கல்குடா தொகுதி முஸ்லிம் பகுதிகளுக்கான குறுநில மன்னர் புஹாரி வாசலில் நின்றிருந்தார். எங்களுக்கு தூரத்துச்சொந்தம் கூட. காக்காவைப்பற்றி நன்கு தெரிந்தவரும் கூட. பெரியம்மா மன்றாடிப்பார்த்தா. அவர் மசியவில்லை. நாங்க விசாரிச்சுப்போட்டு விட்டுப்போடுவம் என்றார். 

வாரங்கள் மாதங்கள் வருடங்கள் கடந்தும் பெரியம்மாவால் அவர் அப்பாவி மகனை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்பது வேறு கதை.

சில நாட்களின் பின் பொத்தானை அணைக்கட்டுப் பக்கம் காக்காவை ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு வந்ததை கண்டவர்கள் எங்களிடம் சொன்னார்கள்.அன்று காலை சென்று விசாரித்ததில் ஒரு பேருண்மை வெளிப்பட்டது.இரவு முழுக்க அந்தக்காட்டில் ஒரு மனித அவலக்குரல் கேட்டதாம். என்னை அடிக்காதீங்க எனக்கு ஒன்டும் தெரியாது அது நள்ளிரவு வரை கேட்டது தம்பி . விடியச்சாமம் நாங்க ஆற்றுக்கு வலை வீசப்போவக்க அவனுகள்ர ஜீப்ப துரையடியில கண்டம்.கழுவிக்கொண்டு இருந்தானுகள்.அந்தப்பொடியன்ர சேர்ட்டு அவடத்ததான் கிடக்குது்

நானும் நண்பர்களும் துறையடிக்குச்சென்ற போது காக்காவின் இரத்தக் கரைபடிந்த சேர்ட்டைக் கண்டோம். காக்கா இருக்கவில்லை. பெரியம்மா புஹாரியிடம் கெஞ்சிப்பார்த்தா மையத்தயாவது தாங்க தம்பி எண்டு .சு.ப. தமிழ்ச்செல்வன் (புலிகளின் அரசியல் துறை பொறுப்பாளர்,இலங்கை இராணுவத்தின் குண்டுக்கு இலக்காகியவர்) சொல்வதைப்போல அவரும் கையை விரித்து எங்களுக்கு ஒண்டும் தெரியாது விசாரணை நடக்குது விடுவம் என்றார். கூடவே இனி வந்து கரச்சல்படுத்தப்படாது என்ற எச்சரிக்கைவேறு.

எங்கள் தேசம் : 226                                                                         ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும்..



Tuesday, 10 July 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் ஊஞ்சல்


தொடர் -16

என் சர்வாங்கமும் ஒடுங்கி இதயம் வெடித்துவிடுமாற்போல் அடித்துக்கொண்டது. ஐந்தடி உயரமுள்ள கருத்த நாயொன்று பாய்வதற்கு தயாராக இருந்தது. அந்தக்கண்கள் நெருப்புக்கங்குகள் போல் சுடர்விட்டுக்கொண்டு மின்னிக்கொண்டிருந்தன.தீட்டிய வால் போல் நாக்கு நீண்டு ஈரத்தில் மினுமினுத்தது.திறந்த வேகத்தில் கதவை இழுத்து மூடினேன்

பருந்தின் கால்களில் அகப்பட்ட கோழிக்குஞ்சாக தேகம் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.வியர்வையில் தெப்பமாகி பிரமையுடன் கட்டிலில் குந்திக்கொண்டிருந்தேன்.காதுகள் இரண்டும் வெளியில் இருந்தன. ஒரு சிலமனுமில்லை. அக்காலத்தில் கையடக்கத்தொலைபேசி வசதிகள் இல்லாத காலம்.எனக்கு ஊரிலிருந்து கடிதம் மட்டும்தான் வரும்.நானும் அப்படித்தான் வாரமொரு முறை தபால் அனுப்புவேன். 

எத்தனை மணிக்குத்தூங்கினேன் என்று தெரியாது.காவன்னா ஹாஜியார் வந்து கதவைத் தட்டு மட்டும் தூங்கியிருந்தேன். காலையில் யாரிடமும் இரவு நடந்த சம்பவத்தை சொல்லவில்லை.மறுநாள் இரவு தனியே தூங்குவதில்லை என்ற முடிவுடன் இருந்தேன். அங்கு பணி செய்த ஒரு வருடமும் நண்பர்கள் புடை சூழத்தான் தூங்கினேன்.எனது உஸ்தாதிடம் கேட்டேன்.

 'மகன் அது ஜின். பள்ளியில் இபாதத்துக்கு வருவது நல்ல ஜின்களின் அன்றாடப்பணி.அது நாய் பாம்பு ரூபத்திலும் வரும் என்பது ரசூலுல்லாஹ்வின் பொன் மொழி' என்றார்.அது சரி பள்ளிவாயலுக்குள் வரும்போதும் நாய் வேசம் எதற்கு என்று ஜின்னிடம் கேட்டிருக்கவேண்டும் அதற்குப்பின் அதைக்கானும் பாக்கியம் கிடைக்கவே இல்லை. மனிதர்களே குதறிக்கடிக்கும் வேட்டைப்புலி வேசத்தில் பள்ளிவாயலுக்குள் நுழையும் போது ஜின் வந்தால் என்ன? நான் தம்புள்ள பள்ளிவாயலுக்குள் (20.04.2012) வந்தவர்களை இப்படி சொல்லவில்லை.

 அவ்வப்போது கருப்பு நாய்களைக்கானும் போது அந்தக்காட்சி மனதை விட்டும் அகலாமல் பயமுறுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

99 காலப்பகுதியிலும் இப்படித்தான் ஜின்னில் அகப்பட்டுக்கொண்டு திமிறியிருக்கின்றேன். வவுனியா வீதியில் மதவாச்சி நகருக்கு அண்மையில் இருக்கும் கிராமம் இக்கிரிகொல்லாவ.என்னுடன் படித்த இரு நண்பர்களின் கிராமம். ஏ.எல் எடுத்தபின் இங்கெல்லாம் வந்திருக்கின்றேன். வரட்சியான ஊர்.விவசாயம் ,கால் நடை வளர்ப்புத்தான் பிரதான தொழில்.

பெரும்பாலானோர் வீட்டு முற்றத்தில் மாட்டுப்பட்டி இருக்கும்.ஆடுகளும், நாட்டுக்கோழிகளும் சர்வசாதரணமாக முற்றத்தில் கிடந்து மேயும்.பெண்கள் சாணி அள்ளுவதும் ஆடுகளை மேய்ச்சலுக்கு அனுப்புவுதிலும் இருப்பதைக் கண்டிருக்கின்றேன்.

புலிகளால் துரத்தியடிக்கப்பட்ட முல்லைத்தீவுவாசிகளின் அகதி முகாமும் இருந்தது. சுற்றுத்தொலைவில் மன்னார் அகதி முகாம் ஒன்றும் இருந்தது.மன்னார் வேப்பங்குளம்,சாளம்பைக்குளம் நண்பர்களும் இக்கிரிகொல்லாவ அகதி முகாமில் தங்கியிருந்தது எனக்கு வாய்ப்பாக போய்விட்டது. 

யாழ்ப்பாணத்து முஸ்லிம் குடும்பங்களும் தங்கிருந்தார்கள். சில யாழ்ப்பாணத்துப் பிள்ளைகள் எனது மாணவர்களாக இருந்தார்கள்.இக்கிரிகொல்லாவைக்கு சீக்கிரமாக வேலை கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை.நண்பர்களின் ஊர் என்பதால் வறட்சி வசதிவாய்ப்புகளை மறந்து வந்து விட்டேன்.இங்கு வருவதற்கு இன்னுமோர் காரணம் எனது மச்சான் மன்சூர் அவர்கள் மதவாச்சி மில்போர்ட்; மனேஜராக மாற்றலாகி வந்திருந்தார்.

 இங்கு வந்த பிறகுதான் அன்றாடத் தினசரி கூட இல்லாமல் இருப்பது தெரிந்தது. இரண்டு மைல் தொலைவில் உள்ள ரம்பாவ நகருக்குச்சென்று  பத்திரிகை எடுத்து வந்து படிப்பது என் அன்றாட பழக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.அல்லது மதவாச்சிக்குப்போய் மச்சானுடன் கதைத்து விட்டு வருவது. யுத்தம் உச்சத்தில் நின்ற காலம்.இரானுவ நெருக்குவாரங்களும்,புலிகளின் பழிவாங்கள்களும் குறைவில்லாமல் மக்களுக்கு கிடைத்துக்கொண்டிருந்தன. 

அந்தக்கிராமங்களில் பெரும்பாலும் அறையில் தூங்குவதும் ,பேக்கரியில் வேகுவதும் ஒன்றுதான்.நான் அறையில் படுப்பது கிடையாது.இருக்கவே இருந்தது மிகப்பெரிய பள்ளி ஹோல்.முஅத்தினார்,வழிப்போக்கர்கள், என  ஒரு பட்டாளமே பள்ளியில் தங்க தினமும் ஆட்கள் கிடைத்தார்கள்.நானும் அன்று அப்படித்தான் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.பள்ளிவாயிலில் மிம்பருக்கு எதிரே உள்ள தலைவாயிலில் யாரும் உள்ளே நுழைந்து விடாதவாறு குறுக்காக மரமொன்றை தரித்து வீழ்த்தியதைப்போல் நான் படுத்துக்கிடந்தேன்.வெற்றுடம்பு ஈரமான காற்றுடன் மின்விசிறியின் காற்றும் ஒருசேர தாலாட்டுப்பாடியிருக்க வேண்டும்.நல்ல தூக்கம்.

 நள்ளிரவு 1மணி தாண்டியிருக்கும் என நினைக்கின்றேன்.வலிய இரு கரங்கள் எனது கால்களைப் பிடித்து மேல் நோக்கியவாறு சுழற்றி எடுத்ததை உணர்ந்தேன் .என்ன நடக்குதென்று நிதானிக்க முடியவில்லை அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. இரு கால்களும் அசைக்கவே முடியாத அளவிற்கு இரும்புப்பிடி. என்னை அந்தரத்தில் ஒரு பம்பரம் போல் சுற்றிக்கொண்டிருப்பது யார் ?.கனவா என்று யோசித்துப்பார்த்தேன்.பலம் கொண்ட மட்டும் கத்திப் பார்;தேன் இடுப்பிலிருந்த சாரம் நழுவி விடுமாற்போல் இருந்தது. கனவல்ல என்று உணர்ந்தபின் முழுப்பலத்தையும் குவித்து கத்தினேன்.

நான் படுத்த இடத்திலிருந்து சற்று அப்பால் நான் வீசப்பட்டுக்கிடப்பதை உணர்ந்தேன். பள்ளிவாயலுக்குள் படுத்த முஅத்தின்சாப்தான் முதலில் என் காட்டுக்கத்தலைக்கேட்டு ஓடி வந்தார். என்னைப்பார்;த்ததும் அவர் பயத்தில் உறைந்து போய் பின் நிதானித்து அருகில் வந்து அள்ளி எடுத்து குடிக்க தண்ணீர் தந்தார். நடந்ததை சொல்வதற்கு எனக்கு அவகாசம் தேவைப்பட்டது. திக்பிரமை பிடித்தவன் போல் தூங்கிய இடத்தைப் பார்த்தேன் .போர்வையும் தலையணையும் அப்படியே கிடந்தது. அது ஜின்னின் வேலையாக இருக்கும்.ஒதி ஊதிக்கிட்டு படுங்க என்றார். 

பள்ளிவாயலின் தலைவாயலில் படுக்கப்படாது.ஜின் வருகின்ற நேரம் வழியில் படுத்தால் இப்படித்தான் செய்யும்.வருகின்ற ஜின்னுக்கு எவ்வளவோ வாசல் இருக்க என்னை பம்பரமாய் சுற்றி வேடிக்கை காட்டிய மர்மம் என்ன ?மற்றது நான் தூங்கும் போது சொல்லாமல் ஜின்னிடம் என்னை மாட்டிவிட முஅத்தின்சாப் திட்டம் போட்டாரா? எந்த ஜின்னிடம் கேட்கலாம் காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

எங்கள் தேசம் - 223                                                       ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும்.......

Sunday, 8 July 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் நீர் ஊஞ்சல்


தொடர்- 18

நான் சாச்சாவுடன் வனத்திற்குள் வந்த கதைக்கு மீண்டும் வருகின்றேன். இடைவழியில் சந்திப்பதற்கு இப்படி நிறைய சமாச்சாரங்கள் வரும்
. 
சாச்சா கடையைப்பரத்தி சாமான்களை அடுக்கினார். இன்னும் பலர் எங்களுக்கு முன் வந்து கடை பரத்தியிருந்தனர். சர்பத் கடை. தும்பு மிட்டாய், கலர் விசிறி,காகிதக் கண்ணாடி, உப்பிப்பெருத்த பலூண்கள்,பலூன்களில் பல ரகங்களையும் ஊதி ஊதி சாச்சா கடைப்பந்தலில் கட்டித்தொங்கவிட்டார்.

காப்பு,தலைப்பூ,கண்ணாடி வளையல்கள் பிளாஸ்ரிக் அய்ட்டங்கள்,கலர் கலரான மாலைகள்,முத்துக்களால் கோர்க்கப்பட்ட வளையல்கள். என கண் கவர் சாமான்கள் எங்கள் கடையில் மின்னின. கூட்டம் நிறைந்தது. முதல் நாள் எதையும் வாங்கவில்லை தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு கலைந்து போனார்கள்.

இன்றைய திருவிழாக்களில் நடப்பது போல் காதை சல்லடையாக்கும் இசை கச்சேரிகள்,தொட்டுப்பார்க்க விதம்விதமாக சுந்தரிகள் அவர்களை தொடுவதில் நானா நீயா என்ற போட்டிகள், அதனால் வரும் குண்டு வெடிப்பு, கத்திக்குத்து ,கோஷ்டி மோதல். எதுவும் இல்லை.

அன்றை திருவிழாக்கள் தற்போது போல் அரிதாரம் இல்லாமல் யதார்த்தமாக நடைபெற்றதை பார்த்திருக்கின்றேன்.புதிய பாத்திரங்களில் சமையல் நடக்கும்.கடவுளுக்கு கிடாய் வெட்டுவதுண்டு. ஸ்பீக்கர் இல்லை. சௌந்தரராஜன்,சீர்காழி கோவிந்தராஜன்களின் பக்திப்பாடல்கள் இல்லை மேளதாளம் இல்லை.

ஈற்றில் பிரமாண்டமான இன்னிசைக் கச்சேரியும் திண்டுக்கள் ஐ லியோனி முழுமத்தின் பட்டிமன்ற வகையறாக்கள் எதுவுமில்லை.தென்னிந்திய நடனசிரோன்மணிகளின் நாட்டியமும் இல்லை. எனினும் திருவிழாக்கள் களைகட்டி இருக்கும். 

மூன்று நாட்களும் அந்தக்காட்டில்தான் சோறும் தூக்கமும்.முஸ்லிம்களின் மார்க்கமும் பெரும்பாலும் அவர்களுடையப் போன்றுதான் இருந்தன. தொழுகை இல்லை.காட்டில் இருந்தாலும் படைத்தவனை வணங்க வேண்டும் என்ற உணர்வில்லை. உழைப்பும்,தொழிலும்தான் பாடு என்றிருந்தனர்.

காட்டில் உறங்குவதும்,ஆற்றில் குளிப்பதும் திருவிழாவில் தரும் உணவை உண்பதுமாக நாட்கள் கடந்துவிடும்.வெறும் பைகளை மட்டும் காவிக்கொண்டு ஊருக்குத் திரும்புவோம்.

இன்று வியாபாரத்திற்குச்சென்று திரும்பினால் செக் தாள்கள்தான் மிஞ்சி நிற்கும்.அதிலும் செல்லுபடியற்ற செக்குகளின் மௌனத்தூக்கம் வியாபாரியை அச்சுறுத்தியபடி சதா அவன் பைக்குள் கிடந்து உறுமிக்கொண்டிருக்கும்.

எனக்கு காடு இன்னுமொரு அனுபத்தையும் தந்தது. அது கள்ளராசாவின் காலம்.

1982 களில் கள்ள ராசாவினதும் அவனின் தோழர்களினதும் அட்டகாசங்கள் தலைவிரித்தாடின. சன நெரிசலற்ற வீடுகளில் வந்து கொள்ளை அடிப்பதும் கொலை செய்வதும் அவர்களின் தொழிலாக இருந்தது. 

பொத்தானை,கள்ளிச்சை,காரமுனை மினுமினுத்தவெளி போன்ற இடங்களில் அவன் தன் கை வரிசையைக்காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.தனியாக இருக்கும் வீடுகளுக்குள் புகுந்து பெண்களை வல்லுறவு செய்வதால் பெண்கள் நடுங்கிப்போய்க் கிடந்தார்கள்.

அப்போது மின்சாரம் பரவலாக இல்லாத காலம்.குப்பிலாம்பின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் படித்தவர்கள்தான் அதிகம்.நானும் அப்படித்தான் படித்தேன். எங்கள் வீட்டில் குப்பிலாம்பு என்பது சிம்மினியோ, லாந்தரோ இல்லை. வெற்றுக்குப்பியில் திரியைப்போட்டு மேலே ஒரு சோடா மூடியால் அடைத்து லாம்பாக பயன்படுத்துவார்கள்.

 நான் விடுதியில் இருந்த காலம் இரவில் லைட்டை அணைத்து விடுவார்கள் கண்விழித்து கொஞ்சம் படிக்க குண்டு பல்புக்குள் எண்னெய் ஊற்றி திரியை நுழைத்து லாம்பாக பயன்படுத்தியிருக்கின்றேன். 

ஸ்கிறீன்,புரஜக்டர்கள் இல்லாத காலம்.டிவி கேம்,மொபைல் எஸ்.எம்.எஸ்கள் எதுவும் தெரியாது.இப்படித்தான் பெரும்பாலானவர்களின் கல்வித்தாகம் தீர்ந்தது.

 நாங்கள் முள்ளிவெட்டவானில் வாழ்ந்த காலத்தில் இந்தக்கள்ளராசாவின் அராஜரகம் குறித்து அதிகம் பேசப்பட்டது.

அவன் எங்கே எப்போது வருவான் என்று சொல்ல முடியாது.பொலிஸ் ஆமி கெடுபிடிகள் எல்லாம் பெரிதாக இல்லை.இயக்கமும் இங்கு காலூன்றவில்லை.கள்ளராசா தண்டயல் ஆனதற்கு இதுவும் காரணம்.ராசாவின் பெயரைச்சொல்லி சும்மா கிடந்த கள்ளர்களும் கோழி ஆடுகளைத் திருடினாலும் அது ராசாவுக்கு பெரிய அவமானமாக தெரியவில்லை.ஏனெனில் ராசா களவையும்,பிறர் மனை துய்ப்பதையும் தெய்வமென நினைத்து வாழ்ந்தவன்.

மாலையானதும் கடையை மூடிவிட்டு அன்றைய வியாபார சில்லரைகளையும் அள்ளிக்கொண்டு அயலில் இருக்கும் காட்டுக்குள் சென்று விடுவோம்.விடியவிடிய காடும் இருளும் அத்வைதமாகிப்போகும். இரவில் காடுகளுக்குள் வசிப்பது என்பது ஒரு திகில் அனுபவம்.

அது தமிழ் மக்களுக்கு போராட்ட காலத்தில் வலாயப்பட்டுப்போனது.நுளம்புகள் சகட்டுமேனிக்கு கடித்துக்குதறும் .காட்டு நுளம்புகள் ஒரு பறவையைப்போல் வட்டமிட்டு ரீங்காரமிடும். நச்சுப்பாம்புகளுக்கும், பிற விஷ ஜந்துகளுக்கும் பயப்படவேண்டும்.வெளிச்சம் காட்ட முடியாது.இருமல் தும்மல் போன்ற உபாதைகளை அடக்குவது பெரும் அவஸ்தை.

கைக்குழந்தை இருந்தால் அதைவிட அவஸ்தை இல்லவே இல்லை. குழந்தைக்கே உரிய குறும்புத்தனங்களை மறக்கச்செய்யவேண்டும். காட்டுக்குள் அது விடியவிடிய தாயின் மடியில் தூங்க வைக்க இருக்கவே இருந்தது அக்காலத்தில் குதிரைப்யிலுவான் லேகியம். உம்மா எனது தம்பிக்கு அதை கொஞ்சம் வாயில் கிள்ளிப்போட்டு தூங்க வைப்பா.உம்மாவை நிகர்த்த பல உம்மாக்களின் தூக்க மாத்திரை இதுவாகத்தாதன் இருந்தது.விசமம் புரியும் குழந்தைகளின் சிம்மசொப்பனமாமக குதிரை லேகியம் பிரபல்யம் பெற்றது இப்படித்தான்.

காடுகள் பிற்காலத்தில் வசீகரமானதற்கு கள்ளராசாவின் பிரசன்னம் காரணியாக அமைந்தது என்னவோ உண்மைதான்.காடுகள் எங்களின் உயிர்களையும் மானத்தையும் காப்பற்றியுள்ளது. காடுகள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்களை கற்றுத் தந்தது. காடுகளின் அரவணைப்பில் பல இரவுகள், பகல்கள் தூங்கியிருப்போம்.

காடுகளின் அன்பும் அரவணைப்பும் எங்களை பகலிலும் தாலாட்டியுள்ளது.இந்திய ஆமிக்கும்,இலங்கை ஆமிக்கும் பயந்து காடுகளில் பதுங்கியிருக்கின்றோம்.அப்படி பதுங்கியிருக்கும் சிலர் சும்மா இருக்காமல் கஞ்சா செடி வளர்த்து செல்வந்தராகியதும் உண்டு.காடுகளுக்குள் குடும்பம் நடத்தி பிள்ளைபெற்றவர்களும் உண்டு.நீண்ட வரலாற்றுக்குறிப்புகளை காடுகளில் இருந்து நான் கற்றுக்கொண்டிருக்கின்றேன்.தன்னந்தனியாக அடர்ந்த வனங்களில் திசைகெட்டு அலைந்திருக்கின்றேன்.

மூத்தாப்பாவுடன் அடர்ந்த வனங்களில் முயல் வேட்டைக்கும்,மான்வேட்டைக்குமென சுற்றியிருக்கின்றேன்.அவரின் சிவப்பு நிற தோட்டாக்களை காவிக்கொண்டு இருளுடன் இருளாய் காட்டில் அலைவது எத்துனை மகிழ்ச்சி. தீனாவைச்சுற்றி விறகுகளை அடுக்கும்படி கூறிவிட்டு காட்டுக்குள் நுழையும் மூத்தாப்பா வரும் வரை காட்டின் நடுவில் அமர்ந்து கொண்டு மானிரைச்சியை காயவைத்து வாட்டியிருக்கின்றேன்.

ஓ..காடே நீ எவ்வளவு அற்புதமான அனுபவங்களை அள்ளித்தந்தாய் இன்பமும் துன்பமும். துரோகமுமாய்....

எங்கள் தேசம் : 225                                                                          ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும்..

Saturday, 23 June 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் நீர் ஊஞ்சல்



தொடர்- 17

என் சர்வாங்கமும் ஒடுங்கி இதயம் வெடித்துவிடுமாற்போல் அடித்துக்கொண்டது. ஐந்தடி உயரமுள்ள கருத்த நாயொன்று பாய்வதற்கு தயாராக இருந்தது. அந்தக்கண்கள் நெருப்புக்கங்குகள் போல் சுடர்விட்டுக்கொண்டு மின்னிக்கொண்டிருந்தன.தீட்டிய வால் போல் நாக்கு நீண்டு ஈரத்தில் மினுமினுத்தது.திறந்த வேகத்தில் கதவை இழுத்து மூடினேன். 

பருந்தின் கால்களில் அகப்பட்ட கோழிக்குஞ்சாக தேகம் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.வியர்வையில் தெப்பமாகி பிரமையுடன் கட்டிலில் குந்திக்கொண்டிருந்தேன்.காதுகள் இரண்டும் வெளியில் இருந்தன. ஒரு சிலமனுமில்லை. அக்காலத்தில் கையடக்கத்தொலைபேசி வசதிகள் இல்லாத காலம்.எனக்கு ஊரிலிருந்து கடிதம் மட்டும்தான் வரும்.நானும் அப்படித்தான் வாரமொரு முறை தபால் அனுப்புவேன். 

எத்தனை மணிக்குத்தூங்கினேன் என்று தெரியாது.காவன்னா ஹாஜியார் வந்து கதவைத் தட்டு மட்டும் தூங்கியிருந்தேன். காலையில் யாரிடமும் இரவு நடந்த சம்பவத்தை சொல்லவில்லை.மறுநாள் இரவு தனியே தூங்குவதில்லை என்ற முடிவுடன் இருந்தேன். அங்கு பணி செய்த ஒரு வருடமும் நண்பர்கள் புடை சூழத்தான் தூங்கினேன்.எனது உஸ்தாதிடம் கேட்டேன்.

 'மகன் அது ஜின். பள்ளியில் இபாதத்துக்கு வருவது நல்ல ஜின்களின் அன்றாடப்பணி.அது நாய் பாம்பு ரூபத்திலும் வரும் என்பது ரசூலுல்லாஹ்வின் பொன் மொழி' என்றார்.அது சரி பள்ளிவாயலுக்குள் வரும்போதும் நாய் வேசம் எதற்கு என்று ஜின்னிடம் கேட்டிருக்கவேண்டும் அதற்குப்பின் அதைக்கானும் பாக்கியம் கிடைக்கவே இல்லை. மனிதர்களே குதறிக்கடிக்கும் வேட்டைப்புலி வேசத்தில் பள்ளிவாயலுக்குள் நுழையும் போது ஜின் வந்தால் என்ன? நான் தம்புள்ள பள்ளிவாயலுக்குள் (20.04.2012) வந்தவர்களை இப்படி சொல்லவில்லை.

 அவ்வப்போது கருப்பு நாய்களைக்கானும் போது அந்தக்காட்சி மனதை விட்டும் அகலாமல் பயமுறுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

99 காலப்பகுதியிலும் இப்படித்தான் ஜின்னில் அகப்பட்டுக்கொண்டு திமிறியிருக்கின்றேன். வவுனியா வீதியில் மதவாச்சி நகருக்கு அண்மையில் இருக்கும் கிராமம் இக்கிரிகொல்லாவ.என்னுடன் படித்த இரு நண்பர்களின் கிராமம். ஏ.எல் எடுத்தபின் இங்கெல்லாம் வந்திருக்கின்றேன். 

வரட்சியான ஊர் விவசாயம்,கால் நடை வளர்ப்புத்தான் பிரதான தொழில்.பெரும்பாலானோர் வீட்டு முற்றத்தில் மாட்டுப்பட்டி இருக்கும். ஆடுகளும், நாட்டுக்கோழிகளும் சர்வசாதரணமாக முற்றத்தில் கிடந்து மேயும்.பெண்கள் சாணி அள்ளுவதும் ஆடுகளை மேய்ச்சலுக்கு அனுப்புவுதிலும் இருப்பதைக் கண்டிருக்கின்றேன்.

புலிகளால் துரத்தியடிக்கப்பட்ட முல்லைத்தீவுவாசிகளின் அகதி முகாமும் இருந்தது. சுற்றுத்தொலைவில் மன்னார் அகதி முகாம் ஒன்றும் இருந்தது.மன்னார் வேப்பங்குளம்,சாளம்பைக்குளம் நண்பர்களும் இக்கிரிகொல்லாவ அகதி முகாமில் தங்கியிருந்தது எனக்கு வாய்ப்பாக போய்விட்டது. 

யாழ்ப்பாணத்து முஸ்லிம் குடும்பங்களும் தங்கிருந்தார்கள். சில யாழ்ப்பாணத்துப் பிள்ளைகள் எனது மாணவர்களாக இருந்தார்கள். இக்கிரிகொல்லாவைக்கு சீக்கிரமாக வேலை கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை.நண்பர்களின் ஊர் என்பதால் வறட்சி வசதி வாய்ப்புகளை மறந்து வந்து விட்டேன். இங்கு வருவதற்கு இன்னுமோர் காரணம் எனது மச்சான் மன்சூர் அவர்கள் மதவாச்சி மில்போர்ட் மனேஜராக மாற்றலாகி வந்திருந்தார்.

 இங்கு வந்த பிறகுதான் அன்றாடத் தினசரி கூட இல்லாமல் இருப்பது தெரிந்தது. இரண்டு மைல் தொலைவில் உள்ள ரம்பாவ நகருக்குச்சென்று  பத்திரிகை எடுத்து வந்து படிப்பது என் அன்றாட பழக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.அல்லது மதவாச்சிக்குப்போய் மச்சானுடன் கதைத்து விட்டு வருவது. யுத்தம் உச்சத்தில் நின்ற காலம்.இரானுவ நெருக்குவாரங்களும்,புலிகளின் பழிவாங்கள்களும் குறைவில்லாமல் மக்களுக்கு கிடைத்துக்கொண்டிருந்தன. 

அந்தக்கிராமங்களில் பெரும்பாலும் அறையில் தூங்குவதும் ,பேக்கரியில் வேகுவதும் ஒன்றுதான்.நான் அறையில் படுப்பது கிடையாது.இருக்கவே இருந்தது மிகப்பெரிய பள்ளி ஹோல்.முஅத்தினார்,வழிப்போக்கர்கள், என  ஒரு பட்டாளமே பள்ளியில் தங்க தினமும் ஆட்கள் கிடைத்தார்கள்.நானும் அன்று அப்படித்தான் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.பள்ளிவாயிலில் மிம்பருக்கு எதிரே உள்ள தலைவாயிலில் யாரும் உள்ளே நுழைந்து விடாதவாறு குறுக்காக மரமொன்றை தரித்து வீழ்த்தியதைப்போல் நான் படுத்துக்கிடந்தேன்.வெற்றுடம்பு ஈரமான காற்றுடன் மின்விசிறியின் காற்றும் ஒருசேர தாலாட்டுப்பாடியிருக்க வேண்டும்.நல்ல தூக்கம்.

 நள்ளிரவு 1மணி தாண்டியிருக்கும் என நினைக்கின்றேன்.வலிய இரு கரங்கள் எனது கால்களைப் பிடித்து மேல் நோக்கியவாறு சுழற்றி எடுத்ததை உணர்ந்தேன் .என்ன நடக்குதென்று நிதானிக்க முடியவில்லை அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. இரு கால்களும் அசைக்கவே முடியாத அளவிற்கு இரும்புப்பிடி. என்னை அந்தரத்தில் ஒரு பம்பரம் போல் சுற்றிக்கொண்டிருப்பது யார் ?.கனவா என்று யோசித்துப்பார்த்தேன்.பலம் கொண்ட மட்டும் கத்திப் பார்த்தேன். இடுப்பிலிருந்த சாரம் நழுவி விடுமாற்போல் இருந்தது. கனவல்ல என்று உணர்ந்தபின் முழுப்பலத்தையும் குவித்து கத்தினேன்.

நான் படுத்த இடத்திலிருந்து சற்று அப்பால் நான் வீசப்பட்டுக்கிடப்பதை உணர்ந்தேன். பள்ளிவாயலுக்குள் படுத்த முஅத்தின்சாப்தான் முதலில் என் காட்டுக்கத்தலைக்கேட்டு ஓடி வந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் அவர் பயத்தில் உறைந்து போய் பின் நிதானித்து அருகில் வந்து அள்ளி எடுத்து குடிக்க தண்ணீர் தந்தார். நடந்ததை சொல்வதற்கு எனக்கு அவகாசம் தேவைப்பட்டது. திக்பிரமை பிடித்தவன் போல் தூங்கிய இடத்தைப் பார்த்தேன் .போர்வையும் தலையணையும் அப்படியே கிடந்தது. அது ஜின்னின் வேலையாக இருக்கும்.ஒதி ஊதிக்கிட்டு படுங்க என்றார்.

 பள்ளிவாயலின் தலைவாயலில் படுக்கப்படாது.ஜின் வருகின்ற நேரம் வழியில் படுத்தால் இப்படித்தான் செய்யும்.வருகின்ற ஜின்னுக்கு எவ்வளவோ வாசல் இருக்க என்னை பம்பரமாய் சுற்றி வேடிக்கை காட்டிய மர்மம் என்ன ?மற்றது நான் தூங்கும் போது சொல்லாமல் ஜின்னிடம் என்னை மாட்டிவிட முஅத்தின்சாப் திட்டம் போட்டாரா? எந்த ஜின்னிடம் கேட்கலாம் காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

எங்கள் தேசம் -224                                                                                                   ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும்.....

Saturday, 2 June 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் நீர் ஊஞ்சல்


தொடர் -15

ஜின் என்றவுடன் என் நினைவு மரத்தில் பல ஊஞ்சல்கள் ஆடத்தொடங்குகின்றன.ஜின்னை வைத்து ஒரு கதையே பின்னியிருக்கின்றேன்.(ஜின்- பிரசுரம் முஸ்லிம் குரல் 2005 உடைந்த கண்ணாடிகளில் மறைந்திருக்கும் குருவி சிறுகதைத்தொகுதியில் இக்கதை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது) 

நான் அட்டாளைச்சேனை விடுதியில் தங்கிப்படித்த காலம். மாலை வேளையில் ஆசிரியர் பயிற்சிக்கலாசாலையின் விளையாட்டு மைதானத்திற்குச்செல்வோம்.அங்கிருந்து ஒரு பொடி நடை போட்டு அக்கரைப்பற்று எல்லை வரை சென்று விட்டு திரும்புவோம். இப்போது வைத்தியசாலை அமைந்திருக்கும் இடம் கருங்கொடித்தீவின் எழுவட்டவான் மைதானம்.சதுப்பு நிலம்.

 நண்பர்கள் புடை சூழ இலக்கியத்தின் வேர்களை கெல்லி எறிந்து விளையாட்டு நடக்கும்.நண்பர்களான எம்.பௌசர்,என்.ஆத்மா,ரஷ்மி,மஜீத் (பொத்துவில்), கருங்கொடியூர் கவிராயர் என அறியப்பட்ட மறைந்த நண்பர் அமீனுத்தீன்,ஏ.எம் தாஜ் அக்கரைப்பற்று ஜாபிர்.என ஒரு பட்டாளமே கூடியிருப்போம்.வாராந்தம் தினகரன் கவிதை சாகரத்திலும்,சரிநிகரிலும் பிரசுரமாகிய எங்களின் கவிதைகளைப் பற்றிய கருத்துக்கள் விவாதிக்கப்படும்.

காலம் இப்போது எங்களை திசைக்கொன்றாகப் பிரித்துப்போட்டுள்ளது. ஆளுக்கொரு திசை. அந்தக்கனாக்காலம் மீண்டும் வராதா என்ற ஏக்கம்! அக்கரைப்பற்றுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் மனசில் வந்து மோதிவிட்டுச்செல்கிறது. 

 இலக்கிய அரட்டைக்குப்பின் மீண்டும் அட்டாளைச்சேனைக்கு நடை. நான் மைதானத்திற்கு செல்லாத நாட்களில் நண்பர் பௌசர் விடுதிக்கு வந்துவிடுவார்.துவிச்சக்கர வண்டியில் வியர்த்து விறுவிறுக்க பெடலில் ஒரு காலும் தரையில் மறுகாலுமாக நின்றபடி கதைப்பார். முக்கிய இலக்கியத்தகவல்களை தந்துவிட்டுப்போவார்.

 அக்காலத்தில்தான் அவரின் கைவண்ணத்தில் தடம் இலக்கிய சஞ்சிகையும் வெளிவந்துகொண்டிருந்தது.

இப்படித்தான் ஒரு மாலை நேரம் நடையை முடித்து விட்டு திரும்பிய நேரம் விடுதியில் இருக்கும் பள்ளிவாயலில் மாணவர் கூட்டம் திமுதிமுவென்றிருந்தது. என்னவென்று எட்டிப்பார்த்தால் அக்குரனையைச் சேர்ந்த ஒரு மாணவர் படுத்தபடி இருந்தார்.கண்கள் முகட்டை வெறித்தபடி இருந்தன.என்னவென்றேன். இவருக்கு ஜின் பிடித்திருக்கு என்றார்கள்.

 விடுதியில் இணைந்து ஆறு மாதம் இருக்கும்.ஹஜ் விடுமுறைக்குப்பின் அடுத்த விடுமுறைக்காக கலண்டரின் பக்கங்கள் நீண்டு செல்வதால் ஜின் பிடிக்க வாய்ப்பு அதிகம். விடுமுறைக்குப்பின் விடுதிக்குக்குத்திரும்பியதும் முதல் வேலையாக அடுத்த விடுமுறை எப்போது வருமென்று ஊகித்து குறித்த மாதத்தில் திகதிக்கு நேர் கோடிட்டு வைப்போம். ஓவ்வொரு நாளும் நாட்களை கணக்கிடுவதில் அப்படியொரு சந்தோஷம்.

பெரிய உஸ்தாதுக்கு தகவல் போய் சேரவும் அவரிடம் உள்ள ஜின் விரட்டும் பிரம்பு வரவும் நாங்கள் கலைந்து போனோம்.ஆனால் சற்று தூரத்தில் நின்றபடி அந்த ஜின் உஸ்தாதின் பிரம்படியில் அலறிச்செல்லும் காட்சியைப்பார்க்க ஆவலாய் இருந்தோம்.

சும்மா நின்றிருந்த நண்பர்கள் நிறையக்கதைகளை அவிழ்த்துவிட்டார்கள். 
'சாமத்துல பாத்றூம் போய் குந்தினா ஆருண்டு தெரியா மச்சான் வெளியில நின்று லைட்ட ஓப் பண்ணுரதும் போடுரதுமாக இருந்தாங்க. வெளிய வந்து பார்த்தா ஒருத்தரும் இல்ல.' என்பான் ஒருவன்.

' எனக்கும் அப்படித்தான்டா ஹவ்லுல தண்ணிய அள்ளி இறைக்கிற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சி பார்த்தா தண்ணி ஆடும் ஆள் இல்ல.' என்றான் இன்னொருவன் 

 ஜின் மின் குமிழ்களை அணைக்கும் கதை இதுதூன். களப்புப்பகுதியில் (பக்கத்தில் அழகான நீண்ட தாமரைக்குளம்)அதிகமான காற்று வீசும்.பழைய ஹோல்டர் காற்றுக்கு இடம் விட்டு பின்பு சரியாகி விடும். இடம் விடும்போது லைட் ஓப் ஆகும். சரியாகும் போது லைட் எரியும். ஜின்கள் இலங்கை மின்சார சபையில் ஓய்வில்லாமல் இராப்பகலாக வேலை செய்வதை நினைத்தால் பாவமாக இருக்குது.

பெரிய உஸ்தாத் ஜின்னுடன் இரகசியமாக பேசினார்.அவர் சூரதுல் ஜின் (ஜின் அத்தியாயத்தை) ஓதி ஜின்னை வசியம் பண்ணப்போரார் என்றான் ஒருவன். அப்ப நாம சூரதுல் பீல் (யானை அத்தியாயம்,) சூரதுன்னிசா (பெண்கள் அத்தியாயங்களை) ஓதினால் அவைகளை வசியம் செய்ய ஏலுமாக்கும் என்றான் மற்றொருவன்.

இந்த நவீன யுகத்தில் ஜின்னை விரட்ட இசும் எழுதி தண்ணீர் தாங்கியில் கரைத்து விடுவதும் ,இசுமை நகல் எடுப்பதும் சில மௌலானாக்களின் கைங்கரியம்.மனிதர்களை வசியம் பண்ண இப்ப ஜின்கள் எதற்கு,கையில் ஒரு கார்.கழுத்துப்பட்டி,சகிதம் வீடு வீடாக ஏறி இறங்கி நிதிக்கம்பனிகளின் துதி பாடினாலே போதும் வசியம் ஆகாத சகல சாத்தானும் வசியமாகிவிடும்.வட்டி எனும் மாய வலை விரிக்கப்படும் வித்தை இதுதான்.

  ஒரே சளக்புளக் கதைகள். பெரிய உஸ்தாத் அவனை ஊருக்கு அனுப்ப முடிவு செய்திருப்பதாக சொன்ன மறு நொடியில் கண்களை முகட்டிலிருந்து விடுவித்தான்.உஸ்தாத் மன வசியம் படித்தவர்.ஜின்களின் மன ஓட்டங்களை படிப்பது பெரிய சிரமல்லவே! இருந்தாலும் அவர் ஜின்னுக்கு அந்த பிரம்பால் நாலு அடி அடிக்காதது பெரும் ஏமாற்றமாக இருந்தது.

எனக்கும் இப்படித்தான் ஜின்னின் திருவிளையாடல் வாய்த்தது. 1992 இல் மத்திய மாகாணத்தில் குருணாகல் வீதியில் அமைந்துள்ள சிறு நகரம் ஹேதனிய.கண்டி மத்திய பஸ்தரிப்பு நிலையத்திலிருந்து கலகெதர,கண்டி,பஸ்களில் ஏறினால் ஹேதெனியாவில் இறங்கலாம். அல்லது வெரல்லகம பஸ்சில் ஏறி,பல்கும்புர என்ற இடத்தில் இறங்கினால் நான் பணி செய்த இடம் வரும். நூற்றுக்கு மேற்பட்ட படிகள் ஏறி சம தரையை தொட வேண்டும். பள்ளிவாயல் மையவாடிக்கு பக்கத்தில். இரவில் ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லை.மரங்களையும் பனிப்புகார்கள் மூடிக்கிடக்கும். பள்ளிவாயலின் அறையில் தனியேதான் தங்க வேண்டும்.மோட்சம் கதையின் கதைக்களம் இந்த ஊர்தான். பணிக்கமர்ந்த சில நாட்கள் தனிமையில்தான் காலம் கடந்தது.தனிமை என்பது அந்த வயதில் பெரிய சுமையாகத்தெரியவில்லை. எதற்கும் அஞ்ஞாத நெஞ்சு.

ஒரு நாள் நள்ளிரவு 2 மணி இருக்கும் நான் அறையில் தனிமையில்தான் தங்கியிருந்தேன். வெளியே தண்ணீர் சத்தம் கேட்டது.யாரோ முகம் கழுவி கை கால்கள் கழுவி தன்னை முழுமையாக சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு பள்ளிக்குள் நுழைவதை கேட்டுக்கொண்டுதான் படுத்திருந்தேன்.கால் துடைப்பானில் கால்களை நன்றாக துடைப்பதும் துள்ளியமாக கேட்டது.வெளியே சத்தம் கேட்டால் என்னவென்று பார்க்காமல் தூக்கமே வராது என்பது என் பிறவிக்குணம்.கிறீஸ் மனிதன் விடயத்தில் மட்டும்தான் அது பொய்த்துப்போனது.வருகின்றவர் யாராக இருக்கும் என்ற ஆவலில் கதவைத்திறந்தேன்.

எங்கள் தேசம் -222                                                         ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும்.......

Friday, 25 May 2012

“ உடைந்த கண்ணாடி அல்லது ஏவாளின் தோட்டம் ”


ஓட்டமாவடி அறபாத்தின் “ உடைந்த கண்ணாடிகளில் மறைந்திருக்கும் குருவி ”

 சிறுகதைத்தொகுதியை முன்னிறுத்தி 
சில குறிப்புகள்.

எல்லா அழகியலும் மறுக்கப்பட்ட புனைவுக்குள்ளிலிருந்து மொழியை பிரித்தெடுப்பது அசாதாரண முயல்வு.அதை அதுவாகப்பார்த்து விட்டு நகர்ந்து விடுவதில் என்ன அர்த்தமிருக்கிறது. மொழிக்கற்றைகளின் திரட்சி என்னிடம் தரப்பட்டிருக்கிறது.உடைந்த கண்ணாடிகளில் மறைந்திருக்கம் குருவி –முட்களாலான கீரிடமொன்றினுள் பிளவுபடாமல் இறகொன்றினை தொட்டெடுக்கும் கவனிப்புடன் அறபாத்தின் பிரதியை அணுகினேன்.

இருள் என்ற பிரக்ஞை பூர்வமான காதல் வரிகளால் என்னிடம் அறியப்பட்டவர் அறபாத். உணர்வுகளின் மிகச்சிதிலமான நிலையியலை காட்சிகளாக படிமப்படுத்தப்பட்ட கவிதையது. எனது 13 வயதில் படித்த ஞாபகம்.

மிகநீண்ட இடைவெளியின் பின்னர் அடிக்கடி என்னுள் எட்டிப்பார்க்காத பிரதிகளிலிருந்து “ நீக்ரோவின் மனைவி ” வாசிக்கக்கிடைத்தது.பெண் உணர்வு சார்ந்த கட்டமைக்கப்பட்ட கருத்தியல்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட பிரதியது. மிக இயல்பான தருணங்களிலிருந்து மீள நினைக்கும் ஆண் பற்றியதான போர் மன நிலையும் தன்னை முழுமையாய் நீக்ரோவிடம் ஒப்படைத்து விட்டு உணர்வுகள் மறுதலிக்ப்பட்ட பெண்ணைப்பற்றியதாயும் கதை பின்னப்பட்டுள்ளது. “ நான் ” என்ற பாத்திரத்தேர்வை கதைக்குள் எட்டி நிற்கும் நபராகவும் வெறும் பார்வையாளராகவும் காட்டும் முயற்சியது.

 எனினும் அறபாத்தின் விடுபட முடியாத மன நிலையும் மௌனமான அந்தப்பெண்னின் பேசும் விழகளுமே கதையின் களமும் நிகழ்வுகளெனலாம். துன்பியலை மனதிலேற்றி காணும் நபர்களிடமெல்லாம் வாழ்ந்து விட்டு வரும் என் பாழ்பட்ட ரசனையை தொட்ட இடங்கள் நீக்ரோவின் மனைவி முழுக்க விரவியுள்ளது. சொந்த வீட்டுக்குள்ளேயே வாடகை கொடுத்து வாழும் பெண் மனதின் ஆற்றாமையை இதில் குறிப்பிட்டு நிற்கிறார்.

நேரங்களும், வாழ்வும் தரும் அவகாசத்தில் அடுத்து என்னை ஆகர்ஷித்த பிரதி “ ஓணான் ” கதைக்களம் ஜனரஞ்சகத்தனமான அரசியலின் இருண்ட பக்கங்களை தோலுரித்துக்காட்டும் முயல்வுகளெனினும் வயது ரீதியாக பரம்பரை இடைவெளி கொண்ட இரண்டு பெண்களைப்பற்றிய கதையிது. அறபாத் நிஜத்தன்மைகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளவும் கதை மாந்தர்களை நேரடியாக தரிசிப்பதிலிருந்து விடுபடவும் பிரதான பாத்திரங்களை கழுதையாகவும், ஓணானாகவும், ஆமைகளாகவும், மரமாகவும் உருவகித்து விடுகிறார். 

இது ராம கிருஷ்ணனின் அஃறிணைப்பொருட்கள் மீதான படிவை ஞாபகப்படுத்துவதால் இவரது அழகியல் புனைவுகளை அவையே நிரப்பி விட வேண்டிய தேவையும் உள்ளது. இருப்புக்கொள்ள முடியாமல் தளம்லுறும் கஸ்ஸா மூத்தம்மா தனது பசுவைத்தொலைக்க ஒவ்வொரு ஓணானுமே காரணம் என கலங்கி எனது பசு எங்கேடா ? என்ற வினாவுடன் மூர்ச்சையாகி விடுவதும் “சிரித்தால் அவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்படும் என யாரோ எச்சரித்து நிற்பாட்டி இருக்க வேண்டுமென்ற” எள்ளல் நடையிலும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாண கதை சொல்லும் பாங்கு அறபாத்திற்கு லாவகப்பட்டிருக்கிறது.

இதன் பிறகு உதிரியாக படிக்கக்கிடைத்தது “அரங்கம்”  பெத்தாக்களின் ஊடாக பழமையின் திரட்டுகளால் புள்ளி தொடுத்து புது உலகின் விம்பங்களை காண முனைகிறார் போலும். எடுத்தாளத்துணிந்த பொருளுக்கும், கதையாடலுக்குமான தொடர்பின்மை அங்கங்கே ஒட்டியும் கொள்கிறது. “ஓணானை” மீண்டும் படித்தது போலிருந்தது.

கட்டிருக்கமான மொழி நடையிலிருந்து தளர்வான நடையை நோக்கி வேர் விடும் தருவாயிலும் சில கதைகளை காண முடிகிறது. மிக எளிமையான மொழியாடல்கள் ஊடாக எந்தப்படைப்பும் அழகுபடுத்தப்படவும் அதிலுள்ள செறிவான தன்மையில் விடயங்கள் இலகுபடுத்தப்படவும் ஊடுபாபவும் வழியுண்டு. இயல்பான கதையாடல்களை விபரிக்கும் “வன்மம்” சிறுகதை பண்பாடுகளோடு இணைந்த ஒரு பொழுது சில்லாய் சிதறும் கடந்த நிகழ்வுகளை பதிகிறது. “சோமாவின் தனிமை” கலகத்தன்மையான பதிவு.

 உறவு நிலைகளிக்கிடையிலான சிதம்பல்கனை சொல்கிறது. பதப்படுத்தப்படாத நிலமொன்று எல்லா வகையான பயிரிடல்களுக்கும் எற்றது. அது தவறாக பயன்படுத்தப்படும் போது பச்சை மனமும், ஈரப்பதமும் உலரும் தன்மையை சோமா குறித்து சொல்லலாம்.

 “மூத்தம்மா”வில் தசாப்தங்களுக்கு முன்புள்ள எமது சுதேசிய கிராமிய பெண்களிடமிருந்த தீரமும், கலப்பற்ற சுயத்தையும் தனித்துவத்தையும் கட்டியெழுப்பிய விதம் பற்றிக்கூறுகிறார்.   “பிரமை” - இன்மையில் உயிர்ப்பான உணர்வுகள் தூண்டப்பட்டதில் உண்டான இயலாமையை பேசுகிறது. நிர்மலமான ஆண் மன நிலையில் இளம் பெண்னின் கரிசனையான அசைவுகளால் ஏற்படும் சலனங்களையும், தோல்விக்கணங்களையும் பதிகிறது “பிரமை.”

“துறவிகளின் அந்தப்புரம்” எதிர்பார்த்த அல்லது சர்ச்சைப்பட்ட அளவு ஆகர்~pக்கவில்லை.  இருந்தும் ஒரு பெண் பற்றி எழுந்த ஆண் குரல் என்பதனால் முக்கியப்படுகிறது . அத்துடன் ஆண் உடல், ஆண் சதையின் உள்ளடக்குகளும், கிளர்வுகளும் எனும் விடயத்தில் பரிச்சயமற்ற என்னிடம் இந்தக்கதைகளின் அன்னியத் தன்மை ஓர் இடைவெளியை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.

 எனினும் புனிதத்துவமான கற்பிதங்களை நோக்கி விரல் நீட்டியமையிலும், குரல் எழுப்பியமையிலும் அறபாத் முக்கியப்படுகிறார். அத்துடன் இவற்றை பிரித்தறிவதில் அவருக்குண்டான தெளிவு பற்றியும் மிரமிக்கின்றேன். “மோட்சம்” பிரதியின் இறுதிப்பகுதி முக்கியப்படுகிறது கதை நகர்த்தல் முறையிலும் பெண்ணுடல் சார்ந்த மிகைபடாத இயம்புதல் நியாயப்படுத்தலிலும்  அறபாத்தின் மேவுகை அவரை தனித்துக்காட்டுகிறது.

நாட்டாரியலின் அழகுச்சுவை வாய் மொழிப்பாட்டுக்குள் தேங்கிக்கி;;டக்கிறது. நாடோடிப்பாடல்களும், தெருப்பாடல்களும் தரும் அனுபவம் பல வேளை புத்தக அடுக்குகளுள் கிடைப்பதில்லை. “மூத்தப்பாவின் மாட்டு வண்டி” பிரதி முழுவதும் விரவிய கிராமியமும், கதை நபர்களின் யாதார்த்தப் பாங்கும் அழகு தருவன. 

சிறுவர் மன நிலையும் அவர்களின் வண்ணமயமான (ஒளி நிறைந்த கண்களைப் போல) உலகின் உளவியலும் கூர்மைபெற்வறு வரும் நிலையில் அலியின் தெறிப்புகள் நிறைந்த அப்பாவித்தனமான நம்பிக்கைகள் பரிதவிப்பை சொல்கின்றன. “ஜின்” சிறுகதை பரிதாபம் நிறைந்த ஒன்று “திசைகளின் நடுவே” ,மிகத்தீவிரமாக அரசியல் பர்ர்வை. “தனிமை” துறவு நிலையின் அபத்தம் குறித்தும் பெண்ணின் ஆற்றாமையில் உள்ள வழிகளையும் விரவுகிறது.

“ஏவாளின் தோட்டத்தில் கனிகள் இன்னும் மிச்சமிருக்கின்றன.” உடைந்த கண்ணாடிகளில் மறைந்திருக்கும் குருவி தொகுப்பின் சிம்ம சொப்பணம் இதுவெனலாம். மிகையான அழகியலும், அறபாத்தின் மொழியியலின் புதிய பரிமாணத்தையும் வெளிக்காட்டுகிறது. அவரது புனைவின் தொடர்ச்சியின் நீட்சியை குறிப்பதாய் இதைச்சொல்லலாம் தனது அக உலகு சார்ந்த அந்தரங்கமான உணர்வுகளின் கிளர்வை பெண்னை பாம்பாக உருவகித்து கூற முற்பட்டிருக்கிறார் இதிலுண்டான காமத்தையும் அது சார்ந்த தேடலையும் இருளின் வர்ணம் கொண்டு தீட்டிய ஓவியம் போல புலனின்றி காட்சி தருகின்றது.

 அவரது “இருள்” கவிதையைப்போல. இரவும் அதன் அலாதியான இன்பங்கள் குறித்தும் எப்போதும் பிரமிப்புடன் இருக்கிறார். “அதன் மேல் பாந்தம் கமழ அருகில் சென்றேன். பொறுக்குவாரற்ற நாவற்பழங்கள் சிதறிக்கிடந்த மரத்தின் நிழலை மிதித்தபடி பாதங்கள் நகர்ந்தன. நாகத்தின் ஸ்தூல வாசம் என் நாசியில் விடைத்தது. நாக ரசம் நாவில் ஊறித்திளைத்தது…..” மிகத்தேர்ந்த சொற்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

தனது மொழியை விரவ விடும் துணிவு இருக்கிறது. தான் சார்ந்த அனுபவத்திலும் உறுதியாய் இருக்கிறார். ஆனாலும் உள் மன உணர்வுகளை பதிவு செய்ய தவறுகிறார். காதல் வர்ணனைகளில் வார்த்தைகள் சலிப்பூட்டக்கூடியனவாயுள்ளன. 

உடைந்து விழும் நுண்ணனர்வு கொண்ட பிரதிகளுக்கு முயற்சிக்கலாம். மிக மென்மைனயான இயற்கை வர்ணணை உணர்வுத்தளம்பல் பற்றி ஆண்களால் எதிர்கொள்ள அல்லது முகம் பர்ர்க்க முடிவதில்லை. அது அவர்களின் இயலாமையின் வெளிப்பாடு. ரமேஷ் பிரேம் தமது காதலியை வர்ணிக்க மறுக்கின்றனர். வாசிப்பவர்கள் அவள் மேல் காதல் கொண்டு விடக்கூடுமென. இத்தகைய பலவீனமான நுண் இழையங்களாலும் ஆண்கள் உள்ளனர்தான். 

- சலனி 

Thursday, 17 May 2012

நினைவுகளில் தொங்கும் நீர் ஊஞ்சல்

பகுதி-14

அவர்களின் சாமியாட்டம் என்பது திகில் நிறைந்த அனுபவத்தை தந்தது.பூசாரி சாமியாட்டம் நிகழும் இடத்தில் நின்றபடி மந்திரகளை உச்சரிப்பார்.உடுக்கை ஒலிகள் ஓங்கி ஒலிக்கும்.காடே அதிரும்.பறவைகள் கீச்சிட்டபடி மரத்திலிருந்து சிறகடித்துப் பறக்கும்.வெற்றுடம்புடன் நிற்கும் பூசாரியின் மேனியெங்கும் திருநூற்றை அள்ளிப்பூசுவார்கள்.

சாமியாட்டம் நிகழ்வது பெரும்பாலும் ஆலமரத்தின் கீழ்தான்.நெருப்புக்கங்குகள் மரத்தைச்சூழவும் தகித்துச்சுழழும். உடுக்கை ஒலி வெறிபிடித்து உயர உயர பூசாரி நிதானமிழந்து ஆடத்தொடங்குவார்.தலையை சிலுப்பி அவர் ஆடத்தொடங்க கூட்டம் ஆவென்று வாய் பிழந்து நிற்கும். அவரைச்சுற்றி ஆனால் சற்று கைதொடும் தூரத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் வட்டமிட்டு நிற்பார்கள். நானும் இந்த நெரிசலுக்குள் நுழைந்து ஒரு ஆட்டுக்குட்டிபோல் தலையை மட்டும் நீட்டி சாமியாட்டத்தை பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

சாச்சா பின்வரிசையில் நின்றபடி கடையில் ஒரு கண்ணும் சாமியில் ஒரு கண்ணுமாக இருப்பார்.
பூசாரி திடீரென கூவென்று அலறினார். அவர் காலடியில் கிடந்த பாணிச்சேவல் அச்சத்தால் கொக்..கொக் என்றது. 'தாடா ..தாடா ……' என்றார். அவர் குரல் இடிபோல் முழங்கியது.கண்கள் பெரிதாகி வட்டமிட்டு ஒரு மிருகம் போல் இரையை கவ்வும் வெறியுடன்அலைந்தன.  

கூட்டம் அச்சத்தில் உறைந்திருந்தது. உதவியாளர்கள் பூசாரியை இழுத்துப்பிடித்தபடி நிற்க, கற்பூர வெளிச்சத்தில் சேவலின் தலையிலிருந்து இரத்தம் சொட்டுவதை நடுக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறு பிள்ளைகளும் பெண்களும் சற்று மிரண்டு அவசத்துடன் விலகினர்.பூசாரி கோழியை கையில் எடுத்து பச்சை இரத்தத்தை முகர்ந்தபின் கோழியை பிடித்து ஆலமரத்திற்கப்பால் வீசினார். ம்..ம்.. என்று சதா கர்ஜித்தபடி இருந்தார்.

ஓவ்வொருவராக அவர் முன் வந்து வணங்கி காணாமல் போன பொருட்கள் பற்றி கேட்கத் தொடங்கினர். கேள்வி கேட்க எனக்கும் ஆசையாக இருந்தது. வாப்பா ஆசையாக வாங்கி த்தந்த புதுச் செருப்பு வெள்ளிக்கிழமை பள்ளியில் வைத்து காணாமல் போய்விட்டது,களிசனில் மறைத்து வைத்த ஐம்பது சதமும், காணாமல் போன மர்மம் தெரியாது. பூசாரியிடம் கேட்டால் என்ன?

பிறகு ஒரு பயம் நெஞ்சுக்குள் குமிழிபோல் நடுங்க வைத்தது. எனது காணாமல் போன பொருட்களை கேட்கப்போய் நான் யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்த பொருட்களையும் பூசாரி சொல்லி அதையெல்லாம் குடுடா என்றால் நான் எங்கே போக?

வாப்பாவிடம் ஒரு எவரெடி டோர்ச் இருந்தது. அதன் பின் பக்க மூடி சரியாக மூடுப்படாது என்பதனால் ஒரு ரூபா அல்லது ஐம்பது சதக்குற்றியை பெற்றரியின் பின் பக்கம் வைத்து டோர்ச்சின் மூடியில் அண்டுமாற்போல் இறுக மூடுவார்.இந்த தங்க மலை இரகசியம் எனக்கு தெரிய வாப்பாவின் டோர்ச்சில் அடிக்கடி ஒரு ரூபா ஐம்பது சத நாணயங்கள் காணாமல் போகத்தொடங்கின. இன்று வரை பிச்சைக்காரர்களுக்கு உம்மாதான் சில்லரை இல்லாததால் அந்த குற்றிகளை கொடுத்திருப்பா என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால் பூசாரியிடம் ஏன் மாட்டுப்படவேண்டும்.

தவிர யாசீன் பாவாட தோட்டத்தில் அத்துமீறி பறித்த முந்திரி மா,விழாப்பழங்களின் சுவை வேறு கேட்க விடாமல் அரணாக தொண்டைக்குள் வந்து குறுக்காக நின்றது. பூசாரியை பார்க்காமலேலே நழுவி சாச்சாவிடம் வந்து நின்றேன்.யாசீன் பாவாவின் கையில் இருக்கும் காய்ந்த மூங்கில் தடியிலும் அச்சம் இருந்தது.

இன்றைக்கு அந்த பூசாரி இருந்திருந்தால் சாமியாடச்சொல்லி கிடாய் வெட்டிக்கொடுத்து காணாமல் போன பலரைப்பற்றி கேட்டிருக்கலாம். கோட்டை புகையிரத நிலையத்திற்கு முன்னால் காணாமல் போனோரின் புகைப்படங்களுடன் கண்ணீர் சிந்தி நிற்கும் பெண்களின் நெஞ்சில் குடம் குடமாய் பால் வார்த்திருக்கலாம். அமெரிக்காவின் சீல் படையினர் பாகிஸ்தானிலிருந்து கவர்ந்தெடுத்துச் சென்ற உசாமா பின்லேடனின் ஜனாசா எங்கிருக்கின்றது என்பதையும் வன்னியில் இறுதிக்கட்டப்போரில் கண்டுடெடுத்த தங்கக்குவியல்கள் யாருடைய கையில் இருக்கின்றது என்பதையும் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். 

இது தவிர எதிர்கட்சிகளின் மண்டைக்குள் சீகிரிய குழவிகள் போல் சதா கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் கே.பி என்ற புலிகளின் சர்வதேச தொடர்பாளர் இலங்கையில் எங்கே இருக்கின்றார் என்பதையும் அவர் ஓடவிட்ட கப்பல்கள் எங்கே என்பதையும் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். அந்தப்பூசாரியும் சாமியாட்டமும் இருந்திருந்தால் நிறைய கேள்விகள் என்னிடம் இருக்கின்றது அவற்றையெல்லாம் அச்சமின்றி கேட்டிருக்கலாம். குறிப்பாக கிறீஸ் பூதங்களை ஏவி விட்டு வயிற்றைக்கலக்கியவர்களையும் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். காலம் வெகு தூரம் எல்லோரையும் தொலைத்து விட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் அழகே தனி அழகு.

நானும் இப்படித்தான் ஒரு நாள் காணாமல் போன ஒரு இள நெஞ்சின் ஆசையை கண்டுபிடித்துக்கொடுத்தேன். உறவினர் ஒருவரின் வீட்டிந்குப்போயிருந்தேன். புதினான்கு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் பிள்ளையைச்சூழ சனங்கள் நின்றிருந்தனர்.என்னவென்றேன்.இவக்கு ஜின் பிடிச்சிட்டு என்றனர். ஜின்னாவது மண்ணாவது விலகுங்கள் என்றேன். பிள்ளை வானப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தாள். கண்களை அகலத்திறந்தபடி அவள் படுக்கும் தோரணை எனக்குள் சில முடிவுகளை எடுக்க தோதாக இருந்தது.


கூட்டத்தை அப்புறப்படுத்தி விட்டு எல்லோரும் சற்று அப்பால் போங்கள் நான் ஜின்னுடன் பேசப்பபோகின்றேன் என்றேன். பிள்ளையிடம் தனிந்த குரலில் ஜின்னே உனக்கு என்ன வேண்டும் கேள். பேசாமல் இருந்தால் அடிப்பேன் என்றேன். எனது கையில் பிரம்பும் இருந்தது.பிள்ளை முரண்பிடிப்பது தெரிந்தது. பிரம்பை ஆத்திரத்துடன் ஓங்கினேன். அடிக்கும் எண்ணமில்லை. பிள்ளை மெல்லிய குரலில் கீச்சிட்டது. எனக்கு அப்பிள் பழம் தாருங்கள் போய்விடுகிறேன். 

சரி நான் அப்பிள் வாங்கித்தருகின்றேன்.எழும்பு என்றேன். பிள்ளை எழும்பி தண்ணீர் வாங்கி குடித்து விட்டு எதுவும் நடவாதது போல் சென்றது.குடும்பத்தின் வறுமை.நீண்ட நாட்களாக அப்பிள் சாப்பிடும் ஆசை.இந்த உத்தியை கையாள வைத்துள்ளதே தவிர ஜின்னுமில்ல பேயுமல்ல. ஜின் வைத்தியத்தை தொழிலாக செய்யும் பலர் இந்த வித்தைகளை தெரிந்துதான் கொள்ளையிட்டு வருகின்றார்கள்.

நான் சாச்சாவிடம் போய் அண்டிக்கொண்டதும் சாமியாட்டம் முடியவும் சரியாக இருந்தது.பூசாரி இயல்பாக எழுந்து புதுக்குடத்திலிருந்த தண்ணீரை குடித்து விட்டு நடக்கத்தொடங்கினார். அவர் வீசியெறிந்த சேவலை நரி தூக்கிச்செல்லாமல் இருக்க அவர் வரம் கேட்டிருக்க வேண்டும். நான் கடைவேலைகளை கவனிக்கத்தொடங்கினேன்.

ஊஞ்சல் இன்னும் ஆடும் .........
எங்கள் தேசம்: 221



  முக நூல் இலக்கியம் ஓட்டமாவடி அறபாத்.     2003 ல் Google நிறுவனம் Blog என்ற வலைப்பூவை தொடங்கியது . Blog என்கிற வலைப்பூவும் ...